استان های دوران تاریخی ایران

استان های دوران کهن ایران
    پیش گفتار
      در این پست از استان های کهن ایران،  و مهاجر نشین های دوران کهن و باستان ایران می نویسم،  مهاجران و انسان های متمدن،  که از تمدن کهن جی در جهان پراکنده شدند،  و تمدن را در همه جا گسترش دادند.
سین کیانگ یا استان جدید
   ابتدای ریشه یابی سین کیانگ:
      سین= چین + کی = پادشاه + آنگ = مخفف آنگل ،  یکی از سه طایفه اولیه ایران در تمدن کهن جی،  که در جمع می شود پادشاهی چین آنگ،  یا پادشاهی چین آنگل.  جهت دانستن آنگل به داستان های تاریخی ایران بروید.
 این پادشاهی کهن ایرانی،  از ابتدای قرن 20 به اشغال کشور چین درآمده است،  و بصورت یک استان در غرب این کشور قرار دارد.  امروزه مساحتی بالغ بر 1665000 کیلومترمربع را شامل می شود،  یعنی تقریبا معادل سرزمین ایران،  و یک ششم کل مساحت کشور چین.  جمعیت آن حدود 22 میلیون نفر است،  که با هشت کشور از روسیه در شمال تا پاکستان در جنوب غربی جمعا 5600 کیلومتر مرز مشترک دارد.  ساکنان اصلی این منطقه عموما به زبان های با ریشه دری منجمله کاشغری، تاجیکی، سغدی،  و با ریشه ترکیبی منجمله اویغوری، مغولی، ازبک، تکلم می کنند،  و پیرو دین اسلام می باشند.
عکس نقشه موقعیت استان سین کیانگ،  عکس شماره 5764 .
      این منطقه درواقع منتهی الیه حوزه فرهنگ ایران بزرگ درشرق محسوب شده،  و در طول تاریخ از نظر سیاسی دستخوش تحولات و دگرگونی های گوناگونی بوده است.  گاهی نوعی حکومت ایرانی بر این سرزمین حاکم بوده،  و در برهه ای تحت حاکمیت خانات آسیای مرکزی اداره می شده است،  ولی نفوذ فرهنگ و تمدن ایرانی در این منطقه از چین به روشنی دیده می شود.  دولت کشور چین از نیمه دوم قرن 20 بشدت نسبت به آسمیله کردن ملت های سین کیانگ اقدام کرده است،  جوانان این کشور استقلال از دست داده،  از شدت بیکاری به شرق چین می روند تا کار و اقامت و ازدواج کنند.  با استفاده از تمهیدات گوناگون توسط دولت چین،  زبان چینی در حال تزریق شدن به این منطقه است.
        تنوع فرهنگی، نژادی، طبیعی، تاریخی و مذهبی موجود در منطقه،  از آن محیطی زیبا و دلپذیر ساخته که هر بیننده را به خود جذب کرده و جلوه های زیبایی از طبیعت و اقوام گوناگون را به وجود آورده است.  از نظر تنوع نژادی اقلیت های نژادی همچون تاجیک، ازبک، قزاق، مغول، هوی، تاتار، روسی وجود دارد.  همچنین در دهه های اخیر توسط دولت مرکزی چین،  جهت تغییر جغرافیای جمعیتی،  انبوهی از تیره های مختلف چینی را به منطقه کوچانده،  و در آن جا سکنی داده است.
      در دوران های مختلف این کشور مستقل بوده است،  هم اکنون برخی از گروه های جدایی طلب بمنظور استقلال در حال مبارزه هستند،  ولی بدلایل سیاسی جهانی،  از طرف کشور های دیگر،  منجمله ایران حمایت نمی شوند.  در زمینه اعتقادی تاریخی ساکنین این منطقه مراحل مختلفی را پشت سر گذاشته،  از شمنیسم عبور کرده و در ادوار مختلف ادیانی همچون زرتشتی، مانوی، بودایی داشتند،  و از حدود 700 سال قبل بر این سرزمین اسلام رفته،  و هم اکنون نیز دین اکثریت ساکنین این منطقه محسوب می شود.
      در حال حاضر جمعیت ساکن در این منطقه بالغ بر 40 میلیون نفر است،  البته دولت کشور چین بدلیایل سیاسی و قومی،  آمار درستی ارائه نمی کند.  منطقه سین کیانگ اگر چه از نظر طبیعی به دلیل وجود شن زارها و صحرا های خشک متعدد و بزرگی همچون صحرای گبی، کویر تکلمکان و زمین های لم یزرع فراوان،  بیشتر سرزمین کویری به حساب می آید،  ولی از نظر معادن زیر زمینی منطقه ای غنی است،  که بخش عمده معادن نفت و گاز کشور چین در این منطقه واقع شده،  و دولت برای اکتشاف معادن منطقه اخیرا سرمایه گذاری های کلانی انجام داده است.
      زبان و فرهنگ ایرانی به دلیل سابقه طولانی و توسعه یافته خود،  از ابتدای مهاجران تمدن کهن جی،  حرف اول را در سین کیانگ می زده است،  و در آنجا تاریخ زبان و ادبیات فارسی جایگاه ویژه ای دارد،  بر اساس اسناد و مدارک تاریخی،  این منطقه سرزمینی ایرانی بوده است،  که اقوام و قبایل ایرانی همچون سکا ها، سغد ها و…،  با گویش زبان های شرق ایران در آن به سر می بردند.  در کتب تاریخی از سکونت شاخه هایی از اقوام آریایی در منطقه سین کیانگ نام برده شده،  که برخی از آنان دارای حکومت های محلی نیز بوده اند،  که رواج زبان سغدی از آثار ماندگار فرهنگ ایرانی قدیم در منطقه به شمار می آید.
      در قرن نهم میلادی (حدود 840) به علت بروز قحطی و خشکسالی و بحران اجتماعی در فلات مغولستان،  تعداد زیادی از مغولها از محل سکونت خود مهاجرت،  و به سرزمین سین کیانگ وارد شدند،  که از اختلاط مهاجرین و سایر اقوام با ساکنان بومی آریائی ایرانی،  نژاد جدیدی به وجود آمد،  که بعد ها به اویغورها معروف شدند.  در اثر افزایش تعداد مهاجرین،  جمعیت قبایل آریایی و ایرانی،  که به زبان های شرق ایران صحبت می کردند،  رو به کاهش گذاشت و کم کم بسیاری در جمعیت غالب ذوب شدند.
      بر اساس اسناد منتشره از سوی گروه تحقیقاتی پروسن،  که در اوایل قرن بیستم،  چهار بار به اکتشافات باستانی قدیمی در شهر قدیمی گائو چانگ در منطقه تورفان پرداخته اند،  از سه گروه بزرگ مهاجر فارسی زبان،  که در قرن هشتم میلادی در سین کیانگ می زیسته اند،  نام برده شده است:
   1 ــ  فارس ها که در این اسناد از آنان به نام Parrig نام برده شده.
   2 ــ  پارت ها که در اسناد تورفان Pan Lavaning نام برده شده.
   3 ــ  سغدی ها که به نام Sog Dag نامیده شده اند.
     همچنین آثار کشف شده از شهر باستانی مالیکوات Malikwat حاکی است،  که در این منطقه یک قوم ایرانی سکونت داشته،  که حکومتی به نام یو تیان Yu Tian را تشکیل داده،  و بیش از یکصد سال در این منطقه حکومت کرده اند.  بر اساس گفته آقای دکتر ضمیر سعد اله زاده،  محقق آکادمی علوم اجتماعی سین کیانگ،  که خود از نژاد تاجیک است،  هنوز هم در منطقه ای بین یارکند و ختن،  گروهی از بازماندگان اقوام ایرانی ساکنند،  که از نظر فرهنگ و گویش زبانی بسیار به اقوام قدیمی شرق ایران شباهت دارند،  و لازم است در این زمینه تحقیقات میدانی صورت گیرد.
      نقاشی ها و آثار کشف شده از قبرستان باستانی شهر گائو چانگ،  و اجساد مومیایی کشف شده از واحه های حوزه رودخانه تاریم،  که هم اکنون در موزه تاریخی شهر ارومچی مرکز سین کیانگ نگهداری می شود،  و همچنین سکه های فراوان دوره های مختلف ساسانی،  که از این منطقه کشف شده،  نیز مؤید سکونت قبایل ایرانی و حاکمیت فرهنگ ایرانی در این منطقه است.  آثار بر جای مانده از آیین مانوی و زرتشتی در منطقه سین کیانگ،  به ویژه در غار هزار بودای تورفان و غار دون هوان،  دلیل دیگری بر حضور مستقیم فرهنگ ایرانی در این منطقه است.
      در اواخر قرن نهم و اوایل قرن دهم میلادی،  هم زمان با حاکمیت سامانیان (999-840) زبان فارسی و اسلام در سین کیانگ بیشتر گسترش یافت،  و مردم اویغور زبان به آیین اسلام گرویدند.  با توجه به این که در دوران سامانیان زبان فارسی در آسیای مرکزی رواج یافته بود،  به عنوان بستری برای گسترش اسلام در منطقه مورد استفاده قرار گرفت،  و مجددا فارسی (دری) رونق یافت،  و تازه مسلمانان اویغور از طریق زبان فارسی با احکام شرعی و اعتقادات اسلامی به ویژه فرهنگ تصوف،  که فرهنگ غالب بین مسلمانان آسیای مرکزی بود، آشنا شدند.
. . . ادامه دارد . . .
      جوانان باهوش علاقمند و متخصص ایران،  از تاریخ و تاریخ اجتماعی خود بدرستی و بدور از دروغ های دشمنان تاریخی ایران بدانید،  و با گفتن و نوشتن از آنها،  در راه رشد و تکامل تاریخ و تاریخ اجتماعی ایران بکوشید.
   عکس دژ تاریخی تاشکورگان به معنای "دژ سنگی"  در ناحیه خودمختار تاشکورگان تاجیک یا تاشقورقان یا تاش‌قرغان،  از بخش های شهرستان کاشغر در استان خودگردان سین‌کیانگ.  جهت اطلاع از این ناحیه فارسی زبان،  در جستجوها بنویسید "تاشکورگان تاجیک"،  عکس از اینترنت،  عکس شماره 5765.
بزودی زبان فارسی در سین کیانگ
سبز= جنگل های شمال ایران، سفید= آسمان شفاف مرکز ایران، قرمز= سرخی فجر خلیج فارس
    توجه:  اگر وبلاگ به هر علت و اتفاق،  مسدود، حذف یا از دسترس خارج شد،  در جستجوها بنویسید:  وبلاگ انوش راوید،  یا،  فهرست مقالات انوش راوید،  سپس صفحه اول و یا جدید ترین لیست وبلاگ و عکسها و مطالب را بیابید.  از نظرات شما عزیزان جهت پیشبرد اهداف ملی ایرانی در وبلاگم بهره می برم،  همچنین کپی برداری از مقالات و استفاده از آنها با ذکر منبع یا بدون ذکر منبع،  آزاد و باعث خوشحالی من است.
ارگ   http://arq.ir
 
این نوشته در تاریخ ایران ارسال و برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.