Skip to main content
تاریخ علمی مانند همه علوم است و باید علمی و در راستای اهداف علم بررسی کرد،  و نباید تاریخ را وارد سیاست و غیره کرد. اما بطور مدام شاهدیم،  که تاریخ را بعنوان ابزار دشمنی و ایران ستیزی و نژادپرستی و فاشیست و غیره بکار می برند.

تاریخ علمی مانند همه علوم

تاریخ علمی مانند همه علوم
تصویر انوش راوید در یک سایت تاریخی،  عکس شماره ۳۴۱۸.
تاریخ علمی مانند همه علوم
لوگو تخصصی و تخصصی تر باشیم،  عکس شماره 1529.
این برگه بشماره 1409 پیوست لینک زیر است:
تاریخ علمی مانند همه علوم

کوروش ستیزی و دفاع از کوروش

      در زیر دو متن از یک کوروش ستیز و پاسخ یک مدافع کوروش است،  قضاوت و نوشتن دیدگاه در پائین همین برگه با شما.
تاریخ علمی مانند همه علوم

در نشست آخر همایش ملی «هنرهای آیینی در ایران» مطرح شد

قطب الدین صادقی:  داستان ضحاک ماردوش دروغ سیاسی هخامنشیان است
منبع:   http://www.ibna.ir/fa/report/162926
قطب‌الدین صادقی، محقق و پژوهشگر نمایش و تئاتر در نشست آخر همایش «هنرهای آیینی در ایران» گفت که با استفاده از منابع و کتاب‌های تاریخی، مي‌توان فهميد كه شخصیت ضحاک ماردوش دروغ سیاسی هخامنشیان به ویژه کوروش هخامنشی، برای نابودی دین و آیین مهری و میتراییسم است. جهان‌بینی کوروش بین‌النهرینی و ضد ایرانی است و این نظر با استفاده از تمام متون تاریخی قابل اثبات است.
به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، نشست پایانی همایش ملی هنرهای آیینی در ایران عصر دیروز سه‌شنبه 8 اسفند با حضور قطب الدین صادقی، محمد مهدی ناصح، شاهپور قجقی‌نژاد و جلال الدین رفیع‌فر به عنوان دبیر نشست در فرهنگستان هنر برگزار شد.
موضوع سخنرانی قطب‌الدین صادقی، محقق، مترجم و پژوهشگر آیین‌های نمایشی در این نشست «ضحاک، از اسطوره تا تاریخ» بود. صادقی درباره پیشینه شخصیت ضحاک گفت: درباره پیشینه اسطوره ضحاک نظریات بسیار متفاوتی وجود دارد. در برخی از منابع او به عنوان یک «شمن» معرفی شده و در برخی منابع دیگر یک «شاه – خدا» که پایتختش شهر بیت‌المقدس است.
وی افزود: بنا به متون زرتشتی ضحاک یک دشمن خارجی است که کشتن او نمایانگر رفتن خشکسالی و آغاز بهار است. در برخی پژوهش‌های جدید نیز ضحاک را به عنوان یک پادشاه معرفی کرده‌اند.
صادقی در ادامه با اشاره به این نکته که فرضیه‌اش درباره اسطوره ضحاک با دیگر نظریات متفاوت است، گفت: من بدون تاریخ هیچ چیز حتی ضرورت اسطوره را هم نمی‌فهمم. آن‌چه از اسطوره ضحاک طی دو هزار و 500 سال به زور به مردم باورانده‌اند، تماما دروغ و حقه سیاسی بزرگان و پادشاهان هخامنشی بوده است. من این نکته را با استفاده از منابع تاریخی اثبات خواهم کرد.
این پزوهشگر در ادامه با اشاره به کتاب «تاریخ ماد» نوشته ایگور دیاکونوف گفت: دیاکونوف در کتاب خود بیان کرده که هیچ قومی در طول تاریخ بشریت، مانند مادها برای آزادی خود قیام نکرده است. حال مگر می‌شود این قوم با این عظمت فکری نقشی تاریخی در ساختن اساطیر نداشته باشند؟
صادقی گفت: فرضیه من این است که ضحاک اسطوره‌ها همان «اژی دهاک» یا «آستیاک» آخرین پادشاه قوم ماد است. پادشاهان هخامنشی برای مبارزه سیاسی با مادها و نابودی تفکر و دین «مهری» یا «میتراییسم» شخصیت ضحاک را به یک «مار مغز انسان خوار» تحریف و سرزمین مادها را به عنوان یک مکان نجس معرفی کردند. مغان زرتشتی نیز با خیانت به مادها به این مبارزه کمک شایانی کردند. منابع زرتشتی در اثبات این امر کمک شایانی می‌کنند.
این مدرس و مترجم حوزه تئاتر و نمایش در ادامه با نقل یک باور قوم ماد از کتاب «تاریخ ماد» دیاکونوف گفت: بر اساس این کتاب، مادها به توده‌های آزاد مردم متکی بودند. به عنوان مثال انتخاب «دیاکو» به عنوان نخستین پادشاه حکومت مادها بر اساس رای و پیمان مردم بوده و من در هیچ منبعی «فره» یا عامل غیرزمینی در انتخاب او به این پست ندیده‌ام.
وی افزود: هیچ منبعی اشاره به طبقه‌بندی جامعه در فرهنگ مهری نکرده است. در این فرهنگ خدمت به مردم اهمیت بسیار دارد، به گونه‌ای که سنت جوانمردی و فتیان در جامعه اسلامی، ملهم از این فرهنگ است. حال پیروزی کوروش هخامنشی با قتل و غارت هگمتانه و خیانت مغان زرتشتی همراه اژی‌دهاک ممکن شد. جالب است که بعدها زمانی که «گئومات» مادی در زمان هخامنشیان به پادشاهی رسید، تا سه سال مالیات‌ها را بخشید و زندانیان سیاسی را آزاد کرد و همین مساله باعث محبوبیت او شده بود.
صادقی در ادامه با اشاره به این نکته که هخامنشیان با خلق شخصیت ضحاک ماردوش توانستند تیشه به ریشه مادها و فرهنگ مهری بزنند، گفت: نخستین بار با شخصیت کوروش است که ما با پدیده‌ای به نام «فره ایزدی» یا « شاه – خدا» روبه‌رو می‌شویم. کوروش این نمادها را از شاهان بین‌النهرین گرفته است. هخامنشیان به هیچ عنوان حکومتی مردمی نبوده و آیین‌های پلیدی را برجای گذاشتند. پادشاهان این قوم حتی ماسک به چهره می‌زدند تا مردم عادی صورت آن‌ها و فره دروغینشان را نبینند.
این نمایشنامه‌نویس در ادامه با اشاره به منشور کوروش گفت: منشو کوروش کپی‌بداری عین به عین از «قانون‌نامه حمورابی» است. او در این منشور 12 بار می‌گوید که خدایش «مردوخ» است. کوروش به هیچ عنوان تفکر ایرانی ندارد و من نمی‌دانم چرا در باور ایرانیان او چهره موجه و نیکی دارد؟ این پادشاه اصلا ایرانی نیست.
وی همچنین با اشاره به تفکر ضدایرانی کوروش گفت: در فرهنگ ماد، شیر و همچنین مار تقدیس شده و گاو نفرین می‌شد، اما کوروش دقیقا بر عکس این جریان عمل کرد. معماری تخت‌جمشید هم دقیقا کپی‌برداری از معماری آشوری است. به طور کل جهان‌بینی و تفکر کوروش بین‌النهرینی و ضد ایرانی است.
صادقی در ادامه با اشاره به این نکته که با فعالیت کوروش فرهنگ طبقاتی – آیینی هخامنشی به جای فرهنگ مردی ماد قرار می‌گیرد گفت: هخامنشیان در هرجایی که نمادی از مادها می‌بینند، به نابودی آن اقدام می‌کنند، این کار باعث شده تا امروز آثار اندکی از فرهنگ مادی باقی بماند.
وی افزود: در فرهنگ طبقاتی و اشرافی هخامنشی کشتن گاو نخستین و کیومرث به ضحاک نسبت داده می‌شود. مار در فرهنگ مهری که نماد «خرد» و «زمین» بود در باور هخامنشی به نماد اهریمن و دشمن اندیشه و مغزخوار تبدیل می‌شود. این مسایل همه جعلیات هخامنشیان است. یکی از دلایل جعلی بودن این جریان این است که تا همین حالا نیز در کردستان باورهای مهری پر قدرت و زنده است و مار تقدیس می‌‌شود.
صادقی در ادامه با نشان دادن تصویری از یک مجسمه کشف شده در ایلام گفت: مار نخستین ایزد است و قداست بزرگی دارد. مجسمه اخیرا در ایلام کشف شد که نمادی از ایزد مهر با دو مار و ماسکی از شیر است. این اثر البته به دست قاچاقیان از ایران خارج شد و به پاریس و موزه لوور فروخته شد.
وی در ادامه به ذکر یک نشانه دیگر از زنده بودن فرهنگ مهری پرداخت و گفت: در کرمانشاه، صحنه و برخی شهرستان‌های دیگر، در موقع زیادی باران به اطراف چاه یا چشمه‌ای رفته و جشن «شاه‌ماران» را برگزار می‌کنند. هنوز هم البته نام‌های بسیاری مقتبس از مار مورد استفاده کردهای ایران، عراق و ترکیه است.
صادقی در پایان گفت: در فرهنگی که هنوز پس از دو هزار و 500 سال تا این میزان نماد «مار»برایش مقدس است، مگر می‌شود که در سرآغاز تاریخ اساطیری‌اش شخصیت اهریمنی ضحاک ماردوش وجود داشته باشد؟ این تبلیغ و جعلیات هخامنشیان برای تبلیغ فرهنگ رسمی خودشان است.
سخنرانان دیگر این نشست محمد مهدی ناصح، عضو هیات علمی دانشگاه فردوسی مشهد با موضوع «ویژگی‌های ادبیات آیینی؛ با تاکید بر مراسم تولد نوزاد در فرهنگ مردم خراسان جنوبی» و شاهپور قجقی نژاد با موضوع «جلوه‌های هنری – آیینی انواع ذکر در فرهنگ مردم ترکمن» بودند.
تاریخ علمی مانند همه علوم
تحریف تاریخ ایران با حمله به کوروش و هخامنشیان
ایلنا: واقعیت این است که قانون حمورابی و منشور کوروش هیچ سنخیتی با یکدیگر ندارند، قانون حمورابی در باب قوانین کیفری و جزایی است و منشور کوروش یک بیانیه‌ی سیاسی است. آنچه حمورابی ارائه نمود یک قانون نامه است و آنچه که کوروش ارائه کرد، یک منشور یا بیانیه است
منبع:   https://www.ilna.news
تحریف تاریخ ایران با حمله به کوروش و هخامنشیان
نویسنده: پیمان حریقی،  پژوهشگر فرهنگی، آذربایجان غربی مهاباد
به گزارش خبرنگار ایلنا؛ یکی از پژوهشگران حوزه فرهنگ با انتقاد از سخنان قطب‌الدین صادقی در رونمایی از کتاب «نارسیا» (کولفرح)؛ نیایشگاه باستانی عیلام نو نوشته اردشیر صالح‌پور که گفته بود: "در دوره هخامنشی، تمام هنر طبقاتی، ضدمردمی و در راستای امپریالیسم هخامنشی بوده و هخامنشیان جنگ‌جو و جنگ‌طلب بودند و تمام جنگ‌ها را خودشان برای جهان‌گشایی آغاز کردند." مقاله‌ای نوشته و برای ایلنا ارسال کرده است.
متن این مطلب که "تحریف تاریخ ایران این‌بار به دست قطب الدین صادقی و دعوت  قطب الدین صادقی به سخن‌سنجی و مداقه کلام" نام دارد؛ به شرح زیر است:
معلوم نیست هواداران اندیشه‌های مارکسیستی ایران چه زمانی تازیانه‌ی خود را که مدتهاست بر پیکر اندیشه و فرهنگ این سرزمین کهنسال می‌زنند، به زمین خواهند گذاشت، و نمی‌دانیم پایان جعل تاریخ از سوی هواداران این اندیشه، چه زمانی فرامی­‌رسد، زمانی احمد شاملو برای دفاع از ضحاک و علیه فردوسی و شاهنامه‌­اش دست به انتقادهایی عوامانه و به دور از سنخ دیدگاه‌­های علمی  زد و حرکت ضحاک را انقلابی برای ایجاد جامعه عاری از طبقات دانست. وی چنان از ضحاک می‌گفت که گویی ضحاک مارکسیسم بر علیه برژوازی و طبقه اشراف و سرمایه‌داری بپاخواسته بود.
بیرونی در آثارالباقیه می­‌آورد: «فریدون بیوراسب را اسیر کرد و به سلطنت رسید و مردم را امر کرد دوباره خانه‌ها و اهل خود را مالک شوند و خود را کدخدا بنامند یعنی صاحب خانه، …. همه ایرانیان در عهد بیوراسب بی­‌خانه و زندگی بودند و سلب مالکیت از ایشان شده بود» شاید این دست از نوشته­‌ها، راهنمایی بود تا داراندگان ایدئولوژی مارکسیستی با جهل به مواد تاریخی و برداشت نادرست از مبانی آن دست به این نوع از دفاعیات یازند.
نمی­‌دانیم پاسخ­‌هایی که به احمد شاملو داده شد تا چه اندازه در دفاع تمام قد و بی‌وقفه او از زبان و ادبیات فارسی در سالهای آخر عمرش متأثر بود، تا اینکه در این ایام قطب الدین صادقی هنرمند تاتر و سینما و بازیگر نقش شاپور ریپورتر در سریال تلویزیونی معمای شاه، ظاهراً با تجربه‌ی شکست خورده شاملو اما با همان جنس نگاه، که نشان از الگوی پیش ساخته‌ی عمدتاً چپ ایران است،  به شکل دیگری دفاع از ضحاک را به عهده گرفته است.
گفتمان وی در «همایش هنرهای آیینی در ایران» در اسفند 1394 و نیز در همایش رونمایی از کتاب «نارسیا» در سالن مشاهیر تئاترشهر در روز یکشنبه نهم خرداد ماه 1395 کلیدواژگانی دیده می‌شود که در میان آثار شخصیت‌های اندیشه مارکسیستی بسیار دیده می‌شود، فی‌الباب مثال توجه و علاقه وی به فرهنگ مهری با این جمله که «در فرهنگ مهری طبقات دیده نمی‌شود» برای هر شنونده و خواننده‌ای شبه‌برانگیز است. و شگفت‌­آورتر اینکه در رونمایی از کتاب «نارسیا» وی هخامنشیان را امپریالیسم می‌­داند! این نکته را هم باید افزود که اینگونه عملکردها در برابر پژوهش‌های دقیق و ژرفی که عمدتاً دارای دو ویژگی آکادمیک و ملی­‌گرایی بودند و دست‌کم پس از انقلاب مشروطه در دارالفنون و دانشگاه تهران جرقه­‌هایش زده شد، ناتوان و در میان آحاد مردم بی‌­اثر بود.
سخنان صادقی در این همایش نخست (هنرهای آیینی در ایران) آنچنان غیرعلمی بود که مورد توجه کسی یا گروهی قرار نگرفت، اکثراً با پوزخند از کنار آن رد شدند، تا آنکه در رونمایی کتاب «نارسیا» وی مسائلی را مطرح نمود که باتوجه به عدم ارتباط موضوعات همایش­‌ها با موارد مطرح شده توسط وی، می‌توان به پروژه‌ی تعریف شده صادقی پی­‌برد، به عبارت دیگر صادقی تلاش می‌کند در هر کجا که می­‌تواند و تریبون یا قلم در اختیارش می­‌گذارند؛ پروژه خود مطرح نماید و این نکته باعث شد نگارنده این سطور به پاسخ برآید.
در این دو همایش قطب الدین صادقی مواردی را مطرح می‌نماید که در اینجا تلاش می‌گردد یکایک مورد بررسی قرار گیرند، اما آشکار است که برخی موارد، تحقیقی دامنه‌دار را می‌طلبد فی الباب مثال آنجا که صادقی می‌گوید «منشور کوروش عین به عین قانون حمورابی است»  پاسخی که به نظر لازم و کافی می­‌آمد، ارائه شده است، اما گذاشتن متن کامل منشور کوروش و قانون حمورابی و مقایسه این دو با یکدیگر، و در نتیجه اثبات غرض­‌ورزی صادقی، در اینجا عملاً غیرممکن است (به دلیل حجم گسترده هر دو)، و یا در باب آیین مهر و یا تعریف اسطوره نیز به همین شکل.
در ابتدا به بررسی سخنان قطب الدین صادقی در همایش نخست با عنوان «هنرهای آیینی در ایران» در اسفند  ماه 1394 می­‌پردازیم.
وی در این همایش گفت: «با استفاده از منابع و کتاب‌های تاریخی می‌توان فهمید که شخصیت ضحاک ماردوش دروغ سیاسی هخامنشیان و به ویژه کوروش هحامنشی است» اما او در هیج جا اشاره‌ای به این منبع و کتب تاریخی نکرده و تا جایی که ما اطلاع داریم این جملات در هیچ اثر تاریخی مهم و قابل استناد علمی نیامده است و صراحتاً می‌توان گفت این جملات صرفاً ناشی از مخیله‌ی خود اوست. او در ادامه صحبت‌هایش فقط به یک کتاب، تاریخ  ماد دیاکونف اشاره می‌کند که در جای خود به آن می پردازیم.
صادقی در ادامه می‌گوید: «درباره پیشینه اسطوره ضحاک نظریات بسیار متفاوتی وجود دارد. در برخی از منابع او به عنوان یک «شمن» معرفی شده و در برخی منابع دیگر یک «شاه –خدا» که پایتختش شهر بیت‌المقدس است. بنا به متون زرتشتی ضحاک یک دشمن خارجی است که کشتن او نمایانگر رفتن خشکسالی و آغاز بهار است. در برخی پژوهش‌های جدید نیز ضحاک را به عنوان یک پادشاه معرفی کرده‌اند. من بدون تاریخ هیچ چیز حتی ضرورت اسطوره را هم نمی‌فهمم» و در ادامه می‌گوید «فرضیه من این است که ضحاک اسطوره‌ها همان «اژی دهاک» یا «آستیاک» آخرین پادشاه قوم ماد است.» 
در ابتدا باید گفت صادقی نمی‌­داند که در متون کهن هم مانند برخی پژوهش‌­های جدید ضحاک را  به عنوان یک پادشاه معرفی کرده­‌اید. نمونه‌ی بارز آن شاهنامه است. اما با تاکید باید گفت که ارائه‌ی یک فرضیه، فی باب مثال، شباهت یا حتی یکی دانستن ضحاک اسطوره­ای با آستیاگ مادی، درست یا نادرست در هر حالت قابل تأمل تعقل و تقدیر و ارج است، اما نیازمند ارائه سندهای استوار، فاقد دوراندیشی و همراه با احتیاط است.
از ویژگی‌های اسطوره که منجر شده است گروه‌های خاص علمی بدان توجه نشان دهند عدم مدلول معین است برخلاف تاریخ. این ویژگی ظاهرا زمینه‌ای شده است  تا هر کس بنا به فعالیت در حوزه خاص خود، در یک اسطوره­‌ی واحد به دنبال تعابیر و تفاسیر خود باشد،پیش از این نیز بسیاری از شاهنامه پژوهان ایرانی این دست فرضیات را مطرح کرده بودند اما  با علم به مواد تاریخی و فارغ از ایدئولوژی سیاسی و تالی‌های فاسد ذهنی و بدون هرگونه هتک حرمت به شخصیت­‌های تاریخی و تحریف و دست‌اندازی در تاریخ.
این را هم باید افزود که صادقی اگرچه فرضیه‌ای را مطرح می‌کند، اما چنان این کار را به شیوه غیرعلمی پیش می­‌برد، و آنچنان از لحن قاطعی استفاده می­‌کند که گویی حقیقت محض است و این از ویژگی­‌های بارز طرح‌هایی‌ست که به شکل مغرضانه و غیرعلمی طرح می­‌گردند، و در چنین شکلی دیگر دشوار است که بگوییم با یک «فرضیه» روبرو هستیم ، می‌دانیم که در گفتمان چپ، تاریخ محکوم بود، محکوم به تبعیت از الگوهای از پیش تعریف شده بدین ترتیب این نوع پژوهش­‌ها به سبب آنکه صرفا اشاراتی نامطبوع بودند همواره تولید مزاحمت تلقی گردیده است، به همین دلیل این است که این نوع پژوهش‌ها هرگز نتوانست در میان مجامع و مراکز علمی و دانشگاهی سربرآورد، از سوی دیگر از بررسی گفته­‌های صادقی می‌توان دریافت که وی تفاوت میان «اسطوره» و «تاریخ» را درنیافته است، نه بخاطر فرضیه‌اش بلکه از آنجا که خود اقرار کرده که «بدون تاریخ اسطوره را نمی‌فهمد»، وی نمی‌داند اسطوره و تاریخ دو مقوله متفاوتند به این سبب تمیز این دو برایش دشوار است.
من نیز هنگامی که در عنفوان نوجوانی بوده و آرام آرام با اسطوره و تاریخ آشنا می­‌شدم پی به وجه شباهت لفظی «اژیدهاک» و «ضحاک» بردم و گمان یکی بودن این دو شخصیت در ذهن جویای من نیز شکل گرفت غافل از آنکه میان اسطوره و تاریخ تفاوت است و ارائه‌ی فرضیه صرفا در حد فرض و گمان، دارای ضریب خطای بالایی‌ست. ذکر دو نکته در این مورد مهم است نخست آنکه در تاریخ هم به بسیاری کسان برخورد می­‌کنیم که نام‌های یکسانی دارند، و دوم اینکه اگر ضحاک را آستیاگ ماد بدانیم پس تکلیف با جمشید و فریدون و … چیست و اگر گفته صادقی را که ریشه‌های منفور شدن ضحاک در میان مردم ایران را به هخامنشیان و کوروش نسبت می‌دهد، بپذیریم، تکلیف ما با عدم همسانی نوشتاری و گفتاری فریدون و کوروش چیست؟ به عبارت دیگر چرا کوروش که دست به چنین کاری زد، نتوانست نام فریدون را به نام خود نزدیکتر کند؟
آشکار است که در اینجا نمی‌توان وارد تعریف­‌های اسطوره، تاریخ و ضرورت اسطوره شد چراکه خود مبحث بسیار گسترده و حجیم است اما کوتاه باید گفت که استوره تعریف خاص خود را دارد بنابراین می‌توان به پژوهش­‌هایی که در این باب انجام شده رجوع نموده تا تفاوت آن با تاریخ را دریافت.
برخی مانند کریستین سن رازهای اسطوره را از منظر تاریخی کاویدند و برخی مانند ارنست کاسیرر و دیگران اسطوره را با فلسفه و یا زبانشناسی، برخی دیگر با سیاست و حکومت‌داری، کیهان‌شناسی، انسان­‌شناسی و حتی از منظر موسیقی و شعر و تراژدی (نمایش) مورد تحلیل و نقادی قرار دادند.
اسطوره دارای کاراکترهای بسیاری است که نمی‌توان برای هرکدام از آنها به صرف همسانی نوشتاری یا آوایی، آنها را بر یکی از شخصیت‌های تاریخی منطبق کرد. اسطوره اگرچه به نوعی با تاریخ در پیوند است اما سوای مفهوم صرف تاریخی­‌ست، به عبارت دیگر اسطوره پیش­‌درآمد تمدن‌های کهن (که برخی به نادرست «دوران پیش از تاریخ» گویند و به نظر نگارنده­‌ی این سطور بایست «دروان کیانی» بکار برد) و سپس تاریخ است، پژوهنده تا اسطوره را درک نکند نمی‌تواند تمدن­‌های کهن و نیز تاریخ را دریابد.
از آنجا که صادقی در سخنان خود تنها به کتاب «تاریخ ماد دیاکونف» اشاره کرده است، احتمال می‌رود تنها منبع مورد وثوق و در واقع تنها منبعی­‌ست که ادعاهای خود را براساس آن بنیاد نهاده است، دکتر محمدعلی خنجی در رساله‌ای که به بررسی تاریخ ماد دیاکونف پرداخته، نزدیک به چهار دهه­‌ی گذشته خطری را گوشزد کرد که می­‌تواند بر خوانند­گان تاریخ ماد  دیاکونف محتمل گردد،  او می‌نویسد: «دیاکونف مولفی واجد معلومات وسیع و کثیرالجوانب است، کتاب او حاوی ملاحظات و بررسی­‌های ارزنده و مهم است، متاسفانه این اثر را نه تنها نظرهای کلی وی، غیرقابل قبول و بی‌ارزش می­‌سازد بلکه قاطعیت نابجای لحن تلقین‌آمیز او نیز آن تالیف را فاقد شایستگی می­‌کند. وی چه درباره مسائل ثابت شده و متحتم و چه در مورد مسائلی که به اثبات نرسیده و در احسن وجوه فرضی بیش نیست، با چنان لحن قاطع و بی­‌تزلزلی سخن می‌گوید که گویی از حقایق مثبت باشد، بدین سبب اتکا به آنچه وی چون حقیقت واقع معرفی می­‌کند امری خطرناک است، استفاده از تاریخ ماد دیاکونف فقط با احتیاط و مراقبت فراوان باید صورت گیرد و قبل از هرچیز در نظر گرفته شود که تئوری تاریخی­‌ای که سراسر کتاب وی را تحت تاثیر قرار داده، نادرست است» در واقع دیاکونف، مسایلی را که خود نیاز به اثبات دارد به عنوان دلیل بکار می­‌برد و این درحالی­‌ست که تجربه نشان داده است که چپ‌گرایان ایران توجه خاصی به دیاکونف دارند، البته از این نکته غافل نشویم که دیاکونف هم مارکس را مورد توجه داشت، در تاریخ ماد دیاکونف ما به کلیدواژ­گانی برمی­‌خوریم که می­‌توان به فراوانی آن را در آثار مارکس دید، کلید واژگانی همچون برده­‌داری، نظام فئودالی، عدم مالکیت خصوصی، جامعه طبقاتی، وضعیت توده‌های ستمدیده، وضعیت بردگان در مناسبات تولید، تقسیم ثروت و مبارزات طبقاتی و … به عنوان مثال دیاکونف می‌نویسد : «تاسیسات جامعه طبقاتی در آن دوران به وضع عجیبی متداخل شده و درهم آمیخته و در کنار هم زیسته و دائما با یکدیگر در مبارزه بودند …» همانگونه که پیش­تر اشاره‌ای کردم در گفتمان چپ، تاریخ محکوم بود به تبعیت از الگوهای از پیش تعیین شده­ و بدین سبب بود که تحقیق در تاریخ جای خود را به تطبیق واقیت با فرضیات می­‌دهد، دیاکنوف نیز مستثنی نبود او نیز مسائلی را که خود نیاز به برهان داشت به عنوان دلیل بکار می‌برد به عنوان نمونه معلوم نیست که دیاکنوف چگونه به این نتیجه رسیده است که اورارتو دارای نظام برده­‌داری بوده است و چگونه می‌تواند این گفته‌اش را ثابت کند؟
صادقی در جای دیگر آورده است :«پادشاهان هخامنشی برای مبارزه سیاسی با مادها و نابودی تفکر و دین مهری یا میتراییسم شخصیت ضحاک را به یک مار مغز انسان‌خوار، تحریف و سرزمین مادها را به عنوان یک مکان نجس معرفی کردند»
از زمان تاریخ‌نگاران یونانی تاکنون کسی منکر این بوده که کوروش نوه­‌ی دختری آژیدهاک بود. با مراجعه به متون تاریخی می‌توان دریافت که هخامنشیان به هیچ وجه با مادها مبارزه سیاسی نداشتند، چه بسا که بسیاری از بزرگان دربار هخامنشی مادی بودند چنانکه هرودوت در بسیاری جاها بجای استفاده از هخامنشیان از واژه مادها استفاده نمود.
در تغییر شاهنشاهی مادی به شاهنشاهی هخامنشی تمام سرزمین‌های تحت اختیار مادها به هخامنشیان منتقل شد. این، به این دلیل بود که در حقیقت، تغییر سلطنت در یک خانواده و از دست یکی از اعضا به دست دیگری سپرده شد تا پیش از کوروش انشان که بخشی از قلمرو مادها بود به پایتخت هخامنشی برگزیده شد و سرتاسر قلمرو مادها به شاهنشاهی هخامنشی پیوست و بعد از بنیانگذاری حکومت هخامنشی بسیاری از سران مادی را در مقامات و تشکیلات لشکری و کشوری هخامنشی همچنان باقی ماندند.
صادقی باید از خود بپرسد که چرا در سرتاسر حکمرانی کوروش که در میان مادها و چه دیگر ساتراپ‌ها هیچ شورش و یا درگیری و اختلاف درون مرزی گزارش نشده است؟ در جنگ ایرانیان و آتنی­‌ها موسوم به ماراتون فرمانده سپاه ایران داتیس مادی بود و مادها به عنوان بهترین افراد جنگی سپاه ایران (هخامنشی) محسوب می‌شدند از سوی دیگر با نگاه به نقش­‌های تخت جمشید و تصویر مادها و پارس­‌ها که دست بر شانه­‌های یکدیگر گذاشته‌اند پی به اتحاد ماد و پارس خواهید برد همچنین در سنگ­‌نوشته­‌های نقش رستم، شوش، بیستون، تخت جمشید در همه موارد که اقوام (ساتراپ‌های) سرزمین ایران نام برده شده، نخست پارس و بلافاصله بعد از آن ماد را نام برده‌اند، و این نشان از اهمیت ماد در نزد پارسیان داشت.
آیین مهر یا مهرپرستی یا میترائیسم با وجود آنکه لبریز از رمزها و رازهاست و هنوز چند و چون آن بر ما کاملا روشن نیست، صادقی را شیفته خود کرده این درحالی ست که این آیین، بخشی از اسطوره‌ی ایرانی­‌ست همان اسطوره‌ای که صادقی اقرار به عدم درکش کرده است. باید اشاره کنیم که در  هیچ منبع تاریخی به ارتباط میان مادها و آیین مهر اشاره نشده است.
صادقی در ادامه می‌گوید: «انتخاب «دیاکو» به عنوان نخستین پادشاه حکومت مادها براساس رای و پیمان مردم بوده و من در هیچ منبعی «فره» یا عامل غیرزمینی در انتخاب او به این پست ندیده‌ام»
قطب الدین صادقی نمی‌داند که چهار پادشاه بر مادها حکمران بودند که هریک حکومت را از پدر به ارث بردند.
نخستین آنان دیاکو بود پس از آن فرزندش فرورتیش به مدت 22 سال بر حکومت راند  و پس از آن پسرش بر مسند قدرت نشست که هرودت نام او را کواکسار نوشته اما در کتیبه داریوش اول در بیستون هوخشتره نوشته شده است، نگارنده این سطور بر این باور است که هوخشتره از دو بخش تشکیل گردیده است «هئو» به معنای نیک و «خشتره» به معنای شهریار که «خشایار» نیز از همان است، در مجموع هوخشتره به معنای «پادشاه نیک» است و من بر این گمان هستم که هوخشتره لقبی بود که بر کواکسار نهاده شده است، او که از تجربه تلخ پدرش در جنگ با آسوریان به نیکی آموخته بود که باید سپاه ورزیده‌ای را تربیت کند و نه تنها آسور را مغلوب بلکه سکاها را نیز به تحت پادشاهی مادها درآورد و مرزهای ایران مادی را بیش از پیش گستراند، در نزد ایرانیان ملقب به «هوخشتره» یا همان «پادشان نیک» شد. واپسین پادشاه مادها نیز فرزند هوخشتره بود که با نام‌های مختلف میان متون یونانی و ارمنی و بابلی و … آمده، برخی آستیاگس، یا آستیاگ یا آستی­گاس و برخی مارآپاس و نیز آژیدهاگ آورده‌اند به گفته هرودت 34 سال حکومت راند، آستیاگ حکومتی را از پدر به ارث برد که با سرکوب و تحت اطاعت درآوردن لیدی‌ها و آسوریان، به جایگاه بزرگترین حکومت جهان باستان دست یافته بود، پس از آستیاگ، نوه‌اش کوروش، فرزند ماندانای مادی بر وی غلبه و بر تخت شاهی نشست و راه هوخشتره را ادامه داد به گونه‌ای که جنگ با بابلیان، از اهداف ناکام مانده‌ی مادها بود که کوروش به آن جامه‌ی عمل پوشاند.
حسن پیرنیا، مشیرالدوله در کتاب سه جلدی تاریخ ایران باستان می‌نوسد: «مورخین یونانی تا صد سال پس از انقراض دولت ماد مکرر بجای کلمه پارسی، مادی، استعمال کرده و جنگ‌های پارسی­‌ها با یونانیان را جنگ­‌های مادی نامیدند، اطلاق اسم مادی به پارسی اشتباه یا خلط مبحث نیست، زیرا همان هرودت که تاریخ ماد و پارس را نوشته، مکرر در کتاب خود بجای پارسی، مادی استعمال کرده و جهت هم معلوم است، یونانی­‌ها می‌دیدند که قوم پارسی و مادی از هر حیث از یک ملت­‌اند و چون مادی­‌ها زودتر از پارسی­‌ها قدم به عرضه تاریخ گذاشته بودند، گاهی پارسی را همچنان مادی می­‌گفتند … باید معتقد باشیم که در سلطنت ]پادشاهی[ اژدهاک سلطنت ]پادشاهی[ ایران از سلسله مادی ایرانی به سلسله پارسی ایرانی انتقال یافت، چنانچه در قرون بعد سلسله هخامنشی با اندکی فاصله به سلسله اشکانی و بعد به سلسله ساسانی رسید .. محققین نیز همین نظر را داردند ازجمله نولدکه می‌گوید : « امپراطوری ]شاهنشاهی[ ماد بدست کوروش منهدم نشد و فقط تغییر شکل یافت» پیرنیا در جای دیگر می­‌افراید: «مادها، برای نخستین بار، تسلط مردمان سامی­‌نژاد ]بین النهرین[ را در آسیای غربی متزلزل کرده و شالوده برتری آریان‌های ایرانی را در مشرق قدیم ریختند، دولت هخامنشی کاری را که مادها شروع کرده بودند، ادامه دادند، این نکته یکی از جهاتی­‌ست که محققین، دوره هخامنشی را متمم ]یا مکمل [ دوره مادی می­‌دانند، با انقراض دولت ماد هیچگونه تغییر اساسی در سیاست داخله یا خارجه در ایران روی نداد، فقط یک سلسه ایرانی جای سلسه ایرانی دیگر را گرفت و پارسی‌ها همان نقشه دولت ماد را تعقیب و اجرا کردند»
در باب دین هخامنشیان هم به ویژه در دوران کوروش واقعیت این است که هنوز تاریخ‌نگاران و  باستان‌شناسان به دلیل آنکه در زمان کوروش دین رسمی وجود نداشت و به تعبیر امروزی، دارای نظام سکولار بود نتوانستند نظری را با قطعیت اعلام کنند، شاید به این دلیل باشد که ما هنوز نتوانستیم، چه در متون کهن ایرانی یا یونانی و چه در کاوش­‌های باستان­‌شناسی آثاری از نیایشگاه‌ها و معابد هخامنشی بدست آوریم، اگرچه کسانی مانند مرتضی ثاقب فر و ژاک دوشن گیمن فرانسوی و ایرانشناسان غربی دیگر به پژوهش‌های ژرفی در این مورد دست زدند.
صادقی می­‌افزاید: «هیچ منبعی اشاره به طبقه‌بندی جامعه در فرهنگ مهری نکرده است»
اگرچه برخی، طبقات مردمی در آیین مهر را از همان سنخی می­‌بینند که در عرفان ایرانی پله پله (به تعبیر زرین کوب)، از مرید تا مراد حضوری دوباره یافته است، اما برخی دیگر مانند قطب الدین صادقی آن را جامعه‌ای فاقد طبقه می­‌دانند، آنچه مهم است ارائه فرضیات فاقد ایدئولوژی ذهنی است، نمی­‌توان چنان از «عدم طبقات مردمی در آیین کهن مهر» سخن راند که گویی «نظام تخیلی مارکسیستی برای نخستین و آخرین بار» در آن دوران شکل گرفته است.
قطب الدین صادقی در جای دیگر می­‌گوید: «نخستین بار با شخصیت کوروش است که ما با پدیده‌ای به نام «فره ایزدی» یا « شاه –خدا» روبه‌رومی‌شویم.»
جعل واژه «شاه خدا» را که تاکنون در هیچ کجا دیده نشده است می‌توان به هنرهای آقای صادقی افزود. از سوی دیگر ادعای کشف «نخستین فره» کمی جسورانه است اما می‌توان آنرا به به عنوان فرضیه‌ای درنظر گرفت، گرچه توجه به این نکته، که نمی‌توان یک عنصر ذهنی را از عدم تولید کرد، ملزم به واکاوی در اسطوره خواهیم بود، ما فره را در متون اسطوره‌ای بسیار می­‌بینیم و نخستین بار آنرا به جمشید نسبت می­‌دهند اما نکته قابل تامل آنکه بسیاری معتقدند «فره» در مفاهیم اندیشه کهن برابر «کاریزما» در اندیشه­‌ی مدرن است، ماکس وبر جامعه‌شناس و سیاستمدار آلمانی سده نوزدهم در بررسی گونه­‌های اقتدار و تحلیل ارزش آن در نظام سیاسی و اجتماعی، «فره» را «کیفیتی فوق العاده» می‌داند که به شخص حالتی بی­‌همتا و حتی سحرگونه می­‌بخشد به شکلی که شخص دارای مقام کاریزماتیک می­‌گردد.
صادقی می­‌افزاید :« هخامنشیان به هیچ عنوان حکومتی مردمی نبوده و آیین‌های پلیدی را برجای گذاشتند. پادشاهان این قوم حتی ماسک به چهره می‌زدند تا مردم عادی صورت آن‌ها و فره دروغینشان را نبینند» قطب الدین صادقی می‌بایست به روشنی این گفته‌ی خود را با ذکر منبع توضیح دهد و این آیین­‌های پلید را که مدعی وجود آنها شده، نام برده و مفصلا شرح و توضیح دهد، همچنین منابع موثقی را برای این ادعایش که پادشاهان هخامنشی ماسک به چهره می­‌زدند را ارائه نماید در غیر این صورت این گفته‌ی صادقی را صرفا می‌توان «بی­‌پایه و اساس ناشی از گسست خرد» نامید و لاغیر.
وی  ادامه می­‌دهد: «منشور کوروش کپی‌برداری عین به عین از قانون‌نامه حمورابی است.»
حسین بادامچی در پژوهش­‌هایش مندرج در کتابی تحت عنوان «قانون حمورابی ترجمه از متن اکدی» به این مساله اشاره می­‌کند که، دست‌کم قریب به ده مورد دیگر نیز قانون نامه مربوط به دوران‌های پیش از دوران حمورابی و مشابه قانون حمورابی  یافت شده است و نیز نزدیک به پانصد و پنجاه مورد قانون نامه کوچک و بزرگ مربوط به دوران پس از حمورابی کشف شده است و اکثرا در موزه لوور پاریس نگهداری می­‌شوند.
کسانی که منشور کوروش را با قانون حمورابی پیوند می­‌زنند ظاهرا به دلیل شهرت قانون حمورابی و عدم شناخت قانون­‌های دیگر است، نکته مهم اینکه باتوجه به آن­که قانون حمورابی کهن‌تر از منشور کوروش است، اگر کوروش آن را از حمورابی کپی‌برداری و تقلید نموده اصولا می‌بایست متنی گسترده‌تر و مفصل‌تر از قانون حمورابی از خود بجای می‌گذاشت، حتی در صورتی که بپذیریم منشور کوروش از قانون حمورابی الگو گرفته شده است (نه کپی برداری) از ارزش اثر نمی­‌کاهد امروزه نیز دول مختلف از قوانین یکدیگر الگوبرداری می­‌نمایند، اما واقعیت این است که قانون حمورابی و منشور کوروش هیچ سنخیتی با یکدیگر ندارند، قانون حمورابی در باب قوانین کیفری و جزایی است و منشور کوروش یک بیانیه‌ی سیاسی است. آنچه حمورابی ارائه نمود یک قانون نامه است و آنچه که کوروش ارائه کرد، یک منشور یا بیانیه است. هر دو ذاتا با یکدیگر متفاوتند کوروش در منشور خود به یک واقعه خاص اشاره می­‌کند، این اشاره به یک واقعه در قانون حمورابی دیده نمی­‌شود، اگرچه قانون حمورابی با مقدماتی عدالت­‌منشانه آغاز می‌گردد، اما شدیدترین و سخت‌ترین قوانین حقوقی نیز در آن لحاظ شده است، منشور کوروش نه در سبک ادبی، نه در جنس و شکل و نه در مضمون و محتوی هیچ وجه شبه‌ای با قانون حمورابی ندارد قانون حمورابی به شکل ستون ایستاده از جنس سنگ و منشور کوروش استوانه‌ی کوچکی از جنس خشت خام  است. در سبک ادبی نیز قانون حمورابی از سه بخش تشکیل شده است بخش نخست مقدمه‌ای‌ست کوتاه در باب فعالیت­‌ها و عملکردهای حمورابی همراه با دو ویژگی مدح و اغراق،  بخش دوم که عمده بیشتر قانون­‌نامه را دربرمی­‌گیرد دارای مواد حقوقی و جزایی است که گاه بسیار ظالمانه است یک نمونه آن حکم اعدام در برابر جزای تهمت قتل است (بند اول) و بخش سوم نفرین‌نامه‌ای‌ست تند و شدیداللحن در  برابر کسانی که قوانین را دست‌کم بپندارند یا دستکاری نمایند.
درحالیکه منشور کوروش را نمی­‌توان به این سه بخش تقسیم کرد در باب مضمون و محتوی نیز قانون حمورابی یک قانون­‌نامه جزایی و کیفری است و منشور کوروش یک بیانه‌ی سیاسی‌ست. منشور کوروش دربرگیرنده‌ی براندازی رسم کهن برده‌داری است که انقلابی عظیم در نظام سیاسی ایران و سپس جهان قلمداد می­‌گردد ، آثار این انقلاب بزرگ هنوز در حوزه‌ی حقوقی محفوظ است چنانچه کسی نمی‌تواند داعیه حقوق بشر را به حمورابی منسوب نماید. دوران پادشاهی هخامنشی از آن جهت برای ایران و جهان اهمیت دارد که نمونه‌ای آرمانی از «سیاسات» است و به تعبیر هگل، فیلسوف آلمانی سده نوزدهم تاریخ جهان از ایران هخامنشی آغاز می­‌گردد، هگل در کتاب «عقل در تاریخ»، در ایران، «یگانگی» می‌بیند که به تعبیر او «گوهر ناب» است و این یگانگی را حتی از منظر جغرافیای طبیعی نیز می­‌کاود، او نظام سیاسی هخامنشی را نخستین دولت (به مفهوم دقیق و مدرن سیاسی ) می­‌داند. می­‌دانیم که آلمان روزگار هگل دارای حکومت­‌های محلی متعددی بود، هگل با گلایه از این وضعیت سیاسی، پس از آنکه می‌گوید «آلمان دیگر دولت نیست» به نظام سیاسی هخامنشی (بویژه زمامداری کوروش) اشاره می‌کند و آنرا به تعبیر دکتر جواد طباطبایی دارای دولتی بر پایه «وحدتی در وحدت و کثرت» می­‌داند و البته این یکی از ویژگی­‌های حکومت نظام­‌مندی‌ست که به تعبیر هگل «نخستین دولت در مفهوم مدرن آن» قلمداد می­‌گردد، هگل وحدت میان وحدت در کثرت را از آنجایی می­‌گو­ید که ایران هخامنشی، کشوری پهناور با کثرت اقوام همراه با وحدت در نظام سیاسی (شاهنشاهی- رایش) بود، همین مساله توجه هگل و دیگران را جلب کرد و پایه‌های آلمان یکپارچه امروزین را بوسیله بیسمارک بنا نهادند.
اما صادقی ادعا کرده که منشور کوروش عین به عین از قانون حمورابی کپی شده است حال با این تفاصیل باید از قطب الدین صادقی خواست که چند جمله‌ی مشترک در قانون حمورابی و منشور کوروش را مثال زده و ارائه دهد در غیر این صورت ذهنیت و مطالعات تاریخی قطب الدین صادقی را می‌توان به آسودگی، هذیان ذهنی تلقی کرد.
صادقی در جای دیگر آورده است: «او] کوروش[ در این منشور 12 بار می‌گوید که خدایش «مردوخ» است.»
کوروش در هیچ بخش یا سطری از منشور نگفته است که خدایش مردوخ یا مردوک است بلکه در چند جا اشاره کرده است که مردوک خدای بابلیان او را در فتح بابل یاری کرده است و این برخلاف دیگرانی همچون مورسیلیس یکم  پادشاه هیتی و یا شوتروک نهونت پادشاه ایلام بود که با فتح بابل تندیس مردوک را به غنیمت گرفتند، بیش از این نمی‌توان از این منشور بگوییم، این منشور امروزه به زبان فارسی و چندین زبان زنده دنیا ترجمه و چندین نقد و تحلیل بر روی آن انجام شده است و قابل دسترس می‌باشد، صادقی منشور را یا نخوانده است یا مغرصانه گفته که «او در این منشور 12 بار می‌گوید که خدایش مردوخ است.» در هر حال آنچه که امروز حقوق بشر مدرن نامیده می­‌شود را می‌توان شمه‌هایی از آنرا در آثار کهن پیشینیان دریافت، تاثیرگذاری منشور کوروش بر حقوق بشر مدرن غیرقابل اغماض است، به عبارت دیگر به منشوری که در سطوح جهانی و آکادمیک مطرح  و نخستین  سند تاریخی در باب حقوق بشر قلمداد می‌شود و در دهه پنجاه خورشیدی نسخه‌ای از آن در دفتر سازمان ملل در نیویورک نگهداری شد با اینگونه نظرات غیرعلمی خدشه‌ای وارد نمی­‌گردد.
صادقی درجای دیگر گفته است:«در فرهنگ ماد، شیر و همچنین مار تقدیس شده و گاو نفرین می‌شد، اما کوروش دقیقا بر عکس این جریان عمل کرد» او غاقل است که این مساله نه به فرهنگ ماد ارتباط دارد و نه به کوروش، بلکه اصلاحاتی است که زرتشت در مهرپرستی اعمال کرد به عبارت دیگر زرتشت «الهه مهر» را از حالت خدایی به شکل «ایزدمهر» درآورد. در کیش مزدیسنا در میان ایزدان و امشاسپندان بسیار، هیچکدام  والامقام‌تر از مهر نبود برخی دیگر از باورهای آیین مهر نیز به آیین زرتشت راه یافت نمونه آن باور به تقدس چهار آخشیج (عنصر) آب و باد و آتش و زمین بود.
شیر در میان هخامنشیان نه مقدس بلکه ارجمند و نماد قدرت بود، مار به دلیل آنکه آسیب رسان کشتزارها بود از تقدس خارج و به رده خرفستران پیوست گاو، گوساله و گوسفند، خروس همچنان مقدس مانده و مقدس‌تر شدند به گونه‌ای که گوساله (برخی به اشتباه گاو می‌گویند) که در میترایسم قربانی می­‌شد در مزدیسنا قربانی گوساله ناصواب شمرده شد، قربانی کردن حیوانات که ریشه در باورهای خرافی دوران­‌های پیش از باستان (کیانی) دارد و در میان جوامعِ همگام با مدرنیته یک عملکرد ناقض حقوق حیوانات محسوب می­‌گردد و مدتهاست که به فراموشی سپرده شده، نخستین بار بوسیله زرتشت ممنوع اعلام شد.
قطب الدین صادقی مدعی است «معماری تخت‌جمشید هم دقیقا کپی‌برداری از معماری آشوری است. به طور کل جهان‌بینی و تفکر کوروش بین‌النهرینی و ضد ایرانی است.»
واقعیت این است که او نمی­‌داند، هنر هخامنشی (در اینجا به صورت اخص معماری) هنر ساده‌ای تلقی نمی­‌گردد، هنری بود پیچیده با تلفیقی از سبک­‌ها و درون مایه­‌ها و مضامین گوناگون، از ویژگی­های هنر باستان، یکی هم این است که تبادلات و داد و ستد­های فرهنگی و هنری را میان اقوام مختلف می­‌توان مشاهده کرد، گاه جامی سفالین را در تپه‌ای جیرفت می­‌توان یافت که نمونه‌ی دیگر آنرا در کاوش­‌های اورارتو بدست آمده است، این نوع تاثیرپذیری هنرها را امروزه نیز می‌توان مشاهده کرد گاه یک اثر هنری در شرق جهان معاصر برابری می‌کند با یک اثر هنری دیگر در ورای غرب.
این تبادلات فرهنگی در دوران هخامنشی به دلایل گوناگون از جمله گستره پهناور شاهنشاهی هخامنشی و به تابعیت درآمدن بسیاری از اقوام بین النهرین و حتی یونان  به زیر نظام شاهنشاهی ایران به اوج شکوفایی خود درآمد ضمن آنکه معماران و هنرمندان هخامنشی با مهارت و توانمندی بی­‌همتایی توانستند عناصر اقوام تحت تابعیت خود را به یکدیگر مرتبط کرده و هنر خاص خود را بیآفرینند، معماری تخت جمشید به هیچ عنوان کپی‌برداری از معماری آشور نیست، معماری تخت جمشید تلفیقی بسیار زیبا، دقیق و پیچیده از هنر ایرانی صرف، همراه با عناصری از هنر اقوام دیگر تحت تابعیت آنان است، بدین ترتیب تخت جمشید به شکوه و عظمت خاصی می‌رسد که در معماری اقوام دیگر دیده نمی­‌شود.
نکته‌ی دیگری که می‌توان در اینجا به آن اشاره کرد حضور چشمگیر مادها در تخت جمشید است، پیشتر نیز اشاره کردم که مادها در دربار و ارتش هخامنشی جایگاه و مقام و منصب ویژه‌ای داشتند، بخش شمالی پلکان شرقی آپادانا دارای سه ردیف است، اگر هواداران اندیشه مارکس دل آزرده نشوند بایست از دو واژه «اشراف­‌زادگان» و «صاحب‌منصبان عالی رتبه» استفاده نمایم که در دو ردیف پایینی این پلکان دیده می‌شوند. این افراد دارای دو نوع لباس می‌باشند برخی لباس هخامنشی و برخی دیگر لباس مادی به تن دارند، و یکی در میان ایستاده دست بر شانه‌های یکدیگر گذاشته‌اند.
قطب الدین صادقی در ادامه می­‌افزاید:«در فرهنگ طبقاتی و اشرافی هخامنشی کشتن گاو نخستین و کیومرث به ضحاک نسبت داده می‌شود»
به ظن قوی قطب الدین صادقی با بکارگیری «فرهنگ طبقاتی و اشرافی هخامنشیان»، متصور شده است که حکومت مادها  سوسیالیستی_مارکسیستی بوده است. معلوم نیست صادقی به استناد  کدام منبع مدعی‌ست که هخامنشیان کشتن گاو و کیومرث را به ضحاک نسبت دادند؟ از هخامنشیان هم بگذریم، به استناد کدام منبع پیوندی مستقیم میان ضحاک با کیومرث برقرار کرده؟ صادقی نمی­‌داند که در اساطیر ایرانی کیومرث اولین مخلوق خدا (مانند آدم در ادیان سامی) و پس از آن سیامک، هوشنگ، طهمورث و جمشید بود، هیچ گونه منبع و ماخذ معتبری را نمی­‌توان یافت که میان ضحاک با کیومرث بلاواسطه ارتباط برقرار کند و ضحاک را به کشتن کیومرث متهم کند، این فقره نیز یکی دیگر از مصادیق بدفهمی صادقی و خلط مفاهیم اسطوره و تاریخ از سوی اوست، صادقی تا پایان جعلیاتش توضیح نمی­‌دهد که چگونه روایات اسطوره‌ای را به تاریخ هخامنشیان پیوند می‌دهد گویا دلیل خردپذیری برای مدعیات خود در دست ندارد و تنها در پی دامن زدن به مباحث قومی و قبیله‌ای است.
صادقی در جای دیگر گفته است:«مار در فرهنگ مهری که نماد «خرد» و «زمین» بود در باور هخامنشی به نماد اهریمن و دشمن اندیشه و مغزخوار تبدیل می‌شود. این مسایل همه جعلیات هخامنشیان است» و در جای دیگر  آورده: «مار نخستین ایزد است و قداست بزرگی دارد.»
مار و کژدم در آیین مهر و نقوش بجا مانده از آن بسیار دیده می‌شوند، اما مار هرگز نماد خرد و زمین نبود و هرگز قداست نداشت، البته این نکته را که «مار نخستین ایزد است» را نمی­‌دانیم و هنوز بر کسی معلوم نشده است و ما در شگفتیم که صادقی چگونه به این نتیجه رسیده است.
اما زمانی که مهر موفق به کشتن گاو می‌شود و خون و نطفه گاو، به عنوان سرچشمه حیات، بر زمین جاری می­‌شود، مار و کژدم به عنوان نیروی شر ظاهر می­‌گردند و با نیروی خیر (سگ) می­‌جنگند، اگرچه برخی از اسطوره‌شناسان معتقدند که در هنگام گرفتن گاو توسط مهر، مار ملازم او نیز بوده است، اما به هر روی مار در پایان، همراه با کژدم به عنوان نیروی شر ظاهر می­‌گردند به هر حال در فرهنگ باستانی ایران مار به دلیل آسیب‌رسانی به انسان و نیز کشتزارها، ارجی نداشته و در مجموعه­‌ی خرفستران یا جانداران موذی قرار می­‌گرفته است.
وی همچنین در همایش دیگری با عنوان در همایش رونمایی از کتاب «نارسیا» در سالن مشاهیر تئاترشهر در روز یکشنبه نهم خرداد ماه 1395 می­‌آورد:«در دوره هخامنشی، تمام هنر، طبقاتی، ضدمردمی و در راستای امپریالیسم هخامنشی است.» این گفته ضمن بی­‌اعتباری علمی و آکادمیک ناشی از فقدان مستندات تاریخی، لبریز از اندیشه ایدئولوژیکی مارکسیستی‌ست و پیشتر در سطور فوق درمورد تحریف تاریخ از سوی هواداران اندیشه جپ توضیحاتی داده شد.
وی ادامه می­‌دهد:«نقوش تخت جمشید هم بیانگر این است که در این دوره مردم بی­ارزش بوده­‌اند» وی باز هم به دلیل ضعف در پژوهش به بیراهه رفته است. او نمی­‌داند برای بررسی «حقوق شهروندی» نباید به نقوش تخت جمشید مراجعه کند، قرار نیست در نقوش تخت جمشید به همه مفاهیم علوم اجتماعی پرداخته شود! هرچند شمه‌های از آن را می‌توان در هرجا جستجو کرد، اما ارزش داشتن یا نداشتن مردم ارتباط به نقوش تخت جمشید ندارد، برای بررسی حقوق مردم در دوران هخامنشیان می­‌توان به الواح کشف شده در تخت جمشید مراجعه کرد، الواحی که موسسه شرق‌شناسی دانشگاه شیکاگو سالهاست پژوهش­‌های گسترده‌ای را بر روی این انجام داده و هنوز هم ادامه دارد، این الواح مورد نظر کسانی مانند ارنست هرتسفلد و یا خانم هاید ماری کخ، عبدالمجید ارفعی و شاهرخ رزمجو و بسیاری از پژوهشگران دیگر ایرانی و غیرایرانی است.
هاید ماری کخ  طی پژوهش‌های گسترده و دامنه‌دار خود و مندرج در کتاب «از زبان داریوش» می­‌آورد: «این لوح­‌ها می‌گویند که در نظام او (داریوش) حتی کودکان خردسال از پوشش خدمات حمایتی اجتماعی بهره می­‌گرفتند، دستمزد کارگران بر نظام منضبط مهارت و سن، طبقه‌بندی می­‌شد، مادران از مرخصی و حقوق زایمان و نیز «حق اولاد» استفاده می­‌کردند دستمزد کارگرانی که دریافت اندک داشتند با جیره­‌های ویژه ترمیم می­‌شد تا گذران زندگی­‌شان آسوده­‌تر شود، فوق‌العاده «سختی کار» و «بیماری» پرداخت می­‌شد، حقوق زن و مرد برابر بود و زنان امکان این را داشتند که کار نیمه وقت انتخاب کنند تا از عهده­‌ی وظایفی که در خانه و به خاطر خانواده داشتند برآیند.» 
صادقی در ادامه می­‌گوید:«می­‌دانم پان ایرانیست­‌ها از سخن من خوششان نمی­‌آید» باید از آقای قطب الدین صادقی پرسید که چه کسی از سخنان غیرعلمی و غیرآکادمیک و سخنانی بدون استناد به منابع موثق و بی­‌پایه و اساس خوشش می­‌آید؟ ضمنا باید یادآور شد که تمام مردم ایران از سنگ‌اندازی هواداران اندیشه چپ بر تاریخ ایران رنج می‌برند.
در پایان باید یادآور شد که سنجش و نقد کاریست برای نشان دادن ارزش­‌ها و کاستی­‌ها و منتقد در گام نخست باید از دانش و خرد بایسته برای این کار برخوردار باشد، نقادی مقوله‌ای‌ست صعب و نشستن بر تخت نقادی سیاوش­وار عبور از آتش را می‌طلبد، نقاد تا به برهان قاطع روی نیاورد سخنش راه بجایی نمی‌برد، پژوهشگر بایست رنج پژوهش را با جان بخرد و در راه پر و پیچ و خم پژوهش کمر همت ببندد، نقادی نه از سر ذوق است و نه از قریحه‌ی حس، نقادی از سر اندیشه است و لاغیر و آنهم اندیشه­‌ی فاقد ایدئولوژی.
آنچه وی مطرح کرد نه یک «نقد علمی بر تاریخ» و نه یک «آزمایش فرضیه» است بلکه صرفا از نوع «تحریف تاریخ»، «نشر اکاذیب» و «توهین به یک شخصیت تاریخی درگذشته» است، اینجاست که می­‌بایست وی را به سخن سنجی و مداقه کلام دعوت نمود.
در سال 1360 همزمان با تغییر نام خیابان کوروش به خیابان علی شریعتی، آقای صادق خلخالی کتاب کوروش دروغین و جنایتکار را نوشت و درصدد تخریب تخت جمشید با ماشین آلات مکانیکی برآمد اما مردم با خوابیدن روی زمین تخت جمشید و بدون صدا، فریاد زدند خاک تخت جمشید با خون آنان در پیوند است، او نتوانست به نیت خود برسد، اما کسانی مانند قطب الدین صادقی و امثال او پس از سجده بر مرده ریگ مارکس، همان کار را می‌کنند، اگرچه این بار با ماشین آلات مکانیکی نیست اما گوهر هر دو عمل یکی­‌ست. این­گونه اعمال یادآور سخنی از جواد طباطبایی؛ فیلسوف معاصر است که می­‌گفت در ایران همه چیز متولی دارد بجز ایران.  نویسنده:  پیمان حریقی، پژوهشگر فرهنگی، آذربایجان غربی مهاباد.
   نظر انوش راوید:  گمراهی بیشتر اهل تاریخ در این است،  که ندانسته پیگیر تاریخ نویسی استعماری هستند،  و بهمین جهت اشتباه آنها را تکرار می کنند.  مانند،  مهری با میترایی تفاوت دارد،  مار مهری نیز با مار مردوک تفاوت دارد،  و همین گونه کلی ندانسته از دروغهای تاریخ نویسی استعماری در مقدار دانش خود استفاده می کنند.
……………
   برچسبها:  تاریخ علمی, همه علوم, پیمان حریقی, قطب الدین صادقی, کوروش ستیزی, دفاع کوروش.
…………
تاریخ علمی مانند همه علوم
ارگ ایران   http://arq.ir
پرسشهای خود را ابتدا در جستجوهای تارنما بنویسید،  به احتمال زیاد پاسخ خود را می یابید
جهت آینده ای بهتر دیدگاه خود را بنویسید،  و در گفتگوهای تاریخی و جغرافیایی و اجتماعی شرکت کنید
برای دریافت فهرست منابع نوشته ها در بخش نظرات زیر برگه مورد نظر پیام بگذارید