تاریخ مخابرات در ایران

تاریخ مخابرات در ایران
پیش گفتار
منبع مطالب زیر اینترنت است.
مختصر تاریخچه
       دومین فنّاوری مخابرات پس از تلگراف که از نخستین سالهای اختراع ، در ایران نیز از آن استفاده شد.  سابقه اندیشه بهره گیری از ابزار تلگراف برای ارسال گفتار به کمک جریان برق به 1270/ 1854 برمی گردد. شارل بورسول ، تلگرافچی فرانسوی ، شش سال قبل از پیشنهاد یوهان فیلیپ رایس و 22 سال قبل از گراهام بل ، برای نخستین بار در مجله لیلوستراسیون دوپاری اساس تلفن را مطرح نمود (لیاقتی ، ص 1). چند سال بعد رایس ، فیزیکدان آلمانی ، دستگاهی بر اساس ساختمان گوش انسان ساخت که به دلیل کمیاب بودن انباره مدار آن ، در حد نمونه ای آزمایشگاهی باقی ماند. سرانجام ، در 14 فوریه 1876 گراهام بل تلفن اختراعی خود را به ثبت رساند. مخترع دیگری به نام الیشا گِری نیز تلفن اختراعی خود را دو ساعت پس از بل به اداره ثبت عرضه کرد (همان ، ص 2ـ3). در 1877 نیز ادیسون تلفن بل را تکمیل کرد که اساس تلفن امروزی محسوب می شود (پاوی ، ص 9)
      یازده یا دوازده سال پس از اختراع آن ، تلفن به ایران وارد شد. ناصرالدین شاه در یادداشتهای خود (ص 145)، در شرح وقایع جمادی الا´خره 1302، به تلفنی اشاره می کند که ره آورد سفر فرنگ معین الملک (سفیر ایران در عثمانی ) بوده و از آن برای برقراری تماس از شمس العماره تا باغ سپهسالار استفاده می شده و ظاهراً این نخستین تماس تلفنی در ایران بوده است .
      از سوی دیگر کمپانی بلژیکی «شرکت خط آهن ایران »، صاحب امتیاز راه آهن تهران ـ ری و واگن اسبی ، برای برقراری تماس میان دو ایستگاه ماشین دودی تهران و ری و نیز بین گاریِ شهری با واگنخانه ، از تلفن استفاده می کرد (کرزن ، ج 1، ص 784؛ پژمان بختیاری ، ص 465) که تاریخ دقیق آن مشخص نیست . ظاهراً کامران میرزا، نایب السلطنه و وزیر جنگ ، پس از اطلاع از این امر، چگونگی آن را از کمپانی مذکور جویا شد و کمپانی به امید کسب امتیاز تلفن ایران ، و ظاهراً با راهنمایی بواتال فرانسوی بین کامرانیه شمیران (محل اقامت کامران میرزا) و دارالحکومه تهران و وزارت جنگ یک خط تلفن دایر کرد. بدینگونه کامران میرزا توانست در مواقع غیبت از دارالخلافه از تمامی اخبار حکومت و وزارت جنگ اطلاع یابد (اعتمادالسلطنه ، ص 130؛ محبوبی اردکانی ، 1368 ش ب ، ص 705؛ پژمان بختیاری ، ص 465ـ466). اشاره ناصرالدین شاه به تلفن کامران میرزا متعلق به شوال 1303 است (ص 383)؛ بنابراین ، کمپانی پیش از این تاریخ سیم کشی تلفن را انجام داده بوده است . کمپانی کوشید تا با برقراری تماس تلفنی میان مقر ییلاقی شاه (احتمالاً سلطنت آباد) و عمارات سلطنتی تهران و در پی آن پارک اتابک و عمارات دولتی ، نظر شاه و صدراعظم را برای کسب امتیاز جلب کند ولی موفقیتی کسب نکرد (محبوبی اردکانی ، همانجا؛ پژمان بختیاری ، ص 466).
      به این ترتیب ، تلفن نخستین بار در دستگاه دولتی ایران و در عصر ناصری به راه افتاد ولی اعطای نخستین امتیاز تلفن و رواج آن در عصر مظفری بود. در ذیحجّه 1319 نخستین امتیاز تلفن در تبریز به مدت پنجاه سال به شرکتی واگذار شد تا برای راه اندازی تلفن به شعاع 24 کیلومتر اقدام کند ولی با انحلال شرکت ، سیدمرتضی مرتضوی (یکی از شرکا) با ضبط اموال شرکت بابت مطالبات خود، اداره آن را شخصاً به عهده گرفت و پس از فوت او مؤسسه تلفن تبریز و حومه به شرکت سهامی بدل شد. امتیاز بعدی در 1320 در مشهد، بدون تعیین مدت امتیاز، به منشورالملک (احمد منشور) واگذار گردید. سومین امتیاز در گیلان به دوست محمدخان معیّرالممالک (داماد ناصرالدین شاه ) اعطا شد. حاج محمداسماعیل تهرانچی امتیاز را خریداری کرد ولی پس از مرگ او و تقسیم امتیاز به بیست سهم ، تمامی سهام را کوچصفهانی تا 1333 خریداری کرد و شرکت سهامی را به صورت اداره خصوصی در آورد (پژمان بختیاری ، ص 466ـ467).
      در محرّم 1321، امتیاز تلفن تمام ایران را به مدت شصت سال به دوست محمدخان معیرالممالک واگذار کردند و وی ملزم شد از تاریخ صدور فرمان تا سه سال تلفن تهران و تا ده سال بعد تلفن سایر شهرهای ایران را با هزینه خود راه اندازی کند («سواد امتیازنامه تلفن در ایران به نام دوست محمدخان معیرالممالک ( 1321 ) و مصوبات اجازه تأسیس تلفن شهری شرکت سهامی کل تلفن و نظامنامه و اساسنامه مربوط 1327 ش »، سند ش 240003106، ش فیش 00330003 ، ش محل در آرشیو 701 ث 3 آ آ 1) ولی معیرالممالک نتوانست به تعهدات خود عمل کند و این امتیاز را مانند امتیاز تلفن گیلان فروخت . محاسب الممالک (شیبانی ) و جهانیان زردشتی آن را به مبلغ پنجاه هزار تومان خریدند و به همراه تعدادی از تجار تهران ، شرکت سهامی به وجود آوردند که نخستین شرکت تلفن محسوب می شد و عباسقلی بازرگان (پدر مهدی بازرگان * ) رئیس هیئت مدیره آن بود (بازرگان ، ج 1، ص 12). در 1338 با افزایش سهام شرکت ، اساسنامه ای در 47 مادّه تنظیم شد و ارباب کیخسرو شاهرخ مأموریت یافت تا لوازم تلفن را از اروپا تهیه نماید. وی علاوه بر خرید ابزار و آلات تلفن ، دو متخصص سوئیسی نیز استخدام کرد، ولی لوازم خریداری شده هنگام عبور از روسیه ، به سبب وقوع انقلاب در آن کشور، از میان رفت . متخصصان سوئیسی نیز پس از یک سال توقف بی فایده در ایران به کشورشان بازگشتند (محبوبی اردکانی ، 1368 ش الف ، ج 3، ص 4ـ 5). در 1342، مدیر شرکت بار دیگر عازم اروپا شد و برای احداث تلفن قراردادی با شرکت زیمنس و هالسکه منعقد کرد. به همین منظور چهار متخصص آلمانی برای راه اندازی تلفن زیرزمینی به ایران آمدند و در 1345/ 1305 ش ، تلفن جدید با 2300 رشته سیم و با هزینه ای معادل 000 ، 460 تومان به بهره برداری رسید ( اسناد پست و تلگراف و تلفن در دوره رضاشاه ، ص 237ـ241؛ پژمان بختیاری ، ص 470).
      در این میان شرکت نفت ایران و انگلیس و صنعت شیلات که امتیاز بهره برداریِ آن در اختیار شوروی بود، خطوط تلفن شخصی داشتند. اداره ژاندارمری قزوین نیز سیزده فرسخ سیم کشی تلفن کرده بود که بعدها این خط از کار افتاد (جمالزاده ، ص 184). اسناد متعددی از درگیری وزارت فلاحت و تجارت و فواید عامه با شرکت نفت ایران و انگلیس در خصوص بهره برداری غیرمجاز آنان از امکانات مخابراتی ایران وجود دارد که گواهی بر بی اعتنایی آنان نسبت به قوانین حاکم بر ایران است ( رجوع کنید به «تأسیس سیم تلفن شرکت نفت ایران و انگلیس بین آبادان و خرمشهر و بصره »، سند ش 240016009، ش فیش 02950004، ش محل در آرشیو 603 ل 2 آ آ 1). دایرکردن خطوط غیرقانونی تلفن از سوی شرکتهای خارجی ، موجب درگیری آنان با صاحب امتیازان ایرانی می شد. در 1307 ش ، کوچصفهانی به سیم کشی غیرقانونی اداره شیلات در سواحل خزر اعتراض کرد و مطابق امتیاز صادر شده از وزارت فلاحت و تجارت و فواید عامه حق خود دانست که سیمها را قطع کند («اعتراض صاحب امتیاز خط تلفن گیلان نسبت به سیم کشی تلفن در سواحل خزر توسط کمپانی شیلات ایران و شوروی به انضمام رونوشت امتیاز نامه 1309 ـ1307 ش »، سند ش 293000190، ش فیش 00020072، ش محل در آرشیو 201 ط 2 ب آ 1). به نوشته ادوارد براون نیروهای خارجی ، گاه از این موضوع برای ایجاد اغتشاش سود می جستند، از جمله پس از قبول اتمام حجت روسها از سوی دولت ایران ، گروهی از سربازان روس شبانه در تبریز به سیم کشی تلفن از طریق بامهای منازل مردم و ایجاد مزاحمت برای آنان پرداختند تا بهانه ای برای فشار و سرکوب و ارعاب مردم به دست آورند (ص 128ـ129).
      این اقدامات در حالی صورت می گرفت که در 1306 ش هیئت وزرا، به دلیل اقدام کنسولگری شوروی و اشخاص متفرقه به نصب غیرمجاز تلفن و تلگراف ، دایر کردن این خطوط را منوط به اجازه دولت کرده بود («بخشنامه نخست وزیری : لزوم کسب اجازه رسمی از دولت جهت نصب تلفن و تلگراف »، سند ش 2970006774، ش فیش 00430097، ش محل در آرشیو 550 ث 3 آ پ 1).
      رسیدگی به امور تلفن تا 1308 ش به عهده وزارت فلاحت و تجارت و فواید عامه بود، ولی به سبب تخطیِ بعضی از مؤسسات تلفنی ــ که با مخابره تلفنگرام به عایدات تلگرافی لطمه می زدند و در امور وزارت پست و تلگراف با وزارت فواید عامه اختلال ایجاد می کردند ــ از این سال با تصویبنامه ای ، رسیدگی به امور تلفن و شکایات مشترکین به وزارت پست و تلگراف واگذار شد و نام وزارتخانه نیز به وزارت پست و تلگراف و تلفن تغییر یافت (پژمان بختیاری ، ص 470ـ471، 473). این وزارتخانه در 1310 ش ، برای تمرکز امور مخابرات با اخذ یک میلیون تومان وام از بانک ملی ، سهام شرکت تلفن را خریداری کرد («قرارداد وام یک ملیون تومانی بانک ملی ایران به وزارت پست و تلگراف و تلفن جهت خرید سهام شرکت کل تلفن »، سند ش 240013260، ش فیش 02700131، ش محل در آرشیو 122 ف 3 آ آ 1).
      گفته می شود که از 2200 شماره اداره تلفن ، حدود 440 شماره آن به مقامات عالی رتبه و مراکز سرّی اختصاص داشت و در راهنمای تلفن نیامده بود (شهری باف ، ج 4، ص 713). تا قبل از به کار افتادن شبکه تلفنی خودکار، مکالمات واسطه ای ، استراق سمع را ممکن می کرد و اداره تأمینات از طریق گوشیهای فاقد دهنی به اسم گوشی سرّی ، در موارد مشکوک ، استراق سمع می کرد و به اطلاع مقامات می رساند (همان ، ج 4، ص 715). برای تسهیل در مکالمات تلفنی ، که به صورت مغناطیسی بود و با واسطه صورت می گرفت ، در 21 شهریور 1316 شبکه تلفنی خودکار با شش هزار شماره ، که از شرکت زیمنس آلمان خریداری شده بود، در تهران (مرکز تلفن اکباتان ) راه اندازی گردید. شرکت تلفن برای آشنایی مردم با چگونگی کار تلفن خودکار، ضمن درج آگهی در روزنامه ، حتی پیش از افتتاح این شبکه ، دستگاه مخصوصی نیز برای آموزش مردم در شرکت نصب کرده بود (یغمایی ، ص 406؛ محبوبی اردکانی ، 1368 ش الف ، ج 3، ص 10).
     وضع تلفن تا مدتها نامطلوب بود و غالباً امکان واگذاری آن به درخواست کنندگان وجود نداشت ؛ بنابراین ، به پیشنهاد شهرداری مقرر گردید که حق تقدم به کسانی داده شود که احتیاج مبرم به تماس تلفنی دارند ( اسناد پست و تلگراف و تلفن در دوره رضاشاه ، ص 253ـ254).
      شبکه بین المللی تلفن ایران ، در پی اظهار تمایل حکومت عراق در 1315 ش به ایجاد تماس تلفنی با آن کشور، پی ریزی شد. تاریخ دقیق این اقدام معلوم نیست . احتمالاً در 1317 ش یا 1318 ش نخستین مکالمه تلفنی با بغداد به وسیله تلفن با سیم صورت گرفت . ارتباط تلفنی بی سیم نیز در 31 تیر 1327 میان تهران و لندن برقرار شد (همان ، ص 295ـ297؛ محبوبی اردکانی ، 1368 ش الف ، ج 3، ص 21).
      در 1321 ش و در بحبوحه جنگ جهانی دوم ، دولت ایران طبق قرارداد سیاسی ـ مالی میان ایران و انگلیس و شوروی متعهد شد تمامی امکانات مخابراتی و مواصلاتی ، از جمله تأسیسات تلفنی ، را با اختیارات نامحدود در حوزه عمل متفقین قرار دهد («قرارداد سیاسی ـ مالی بین ایران ـ انگلیس و شوروی در سال 1321»، سند ش 240001322، ش فیش 00620018 ، ش محل در آرشیو 212 ب 5 آ آ 1). وزارت پست و تلگراف و تلفن پس از خروج نیروهای متفقین از ایران ، سیستم کاریر (مکالمات تلفنی بدون امکان استراق سمع ) را از آنان خریداری کرد و با تغییر بعضی از مراکز، که به لحاظ نظامی تأسیس شده بود، آن را در 1326 رسماً افتتاح کرد (پژمان بختیاری ، ص 474ـ 475).
     مجلس شورای ملی در آذر 1331، لایحه ملی شدن شرکت تلفن را به تصویب رساند. این شرکت آمادگی خود را برای الحاق به وزارت پست و تلگراف و تلفن اعلام کرد و در اردیبهشت 1332 وجوه سهامداران شرکت سابق تلفن را پرداخت نمود (محبوبی اردکانی ، 1368 ش الف ، ج 3، ص 36).
      برنامه خودکار کردن شبکه تلفنی شهرستانها در 1334 با خرید 000 ، 180 شماره تلفن خودکار از آلمان به مرحله اجرا در آمد (همان ، ج 3، ص 12ـ13). طرح تلفن خودکار بین شهری و بین المللی نیز در 1349 ش راه اندازی شد (شرکت مخابرات ایران ، 1367 ش ، ص 14). در 1343 ش شبکه مخابرات خودکار (سیستم مایکروویو) که در ارائه خدمات مخابراتی ، خصوصاً در تماس بین شهری و بین المللی ، حائز اهمیت بود، در مخابرات ایران به کار گرفته شد (همان ، ص 12).
 
برای تمرکز امور مخابراتی و ارتباطی در داخل کشور و برقراری تماس با سایر کشورهای جهان ، در 1350 ش شرکت مخابرات ایران از ادغام شرکت سهامی تلفن و امور تلگراف ، که شرکت دولتی است ، تأسیس شد که تاکنون با این نام ، زیرنظر وزارت پست و تلگراف و تلفن ، فعالیت می کند (شرکت مخابرات ایران ، 1379 ش ، ص 1).
      با توسعه فنّاوری مخابرات در دنیا، در 1368 ش استفاده از سیستمهای دیجیتال ، در ایران نیز آغاز شد و در حال حاضر حدود 2ر6 میلیون شماره دیجیتال مشغول به کار است (همان ، ص 2). صنعت تلفن در ایران پیشرفت چشمگیری دارد، چنانکه در 1378 ش از لحاظ درصد رشد سالانه دایریِ تلفن ثابت ، در میان کشورهای جهان ، مقام پنجم را کسب کرد (همان ، ص 3).  پروین قدسی زاد.
 
تاریخچه و سیر تحول مخابرات در ایران
  1236 –  نصب اولین خط تلگراف در ایران بین تهران و چمن سلطانیه (اردوگاه تابستانی ناصر الدین شاه در نزدیکی زنجان)
  1238 –  اتصال خط تلگراف ایران به شبکه تلگراف روسیه.
  1248 –  عضویت ایران در اتحادیه بین المللی تلگراف.
  1255 –  تبدیل اداره تلگراف به وزارت تلگراف.
  1269 –  راه اندازی اولین خط تلفن در ایران بین ایستگاه ماشین دودی و شهر ری.
  1304 –  نصب اولین مرکز تلفن مغناطیسی با 1212 شماره در تهران.
  1305 –  بهره برداری از تلفن مغناطیسی در تهران.
  1308 –  تبدیل نام وزارت پست و تلگراف به وزارت پست و تلگراف و تلفن و واگذاری مسئولیت مربوط به امور تلفن به این وزارتخانه.
  1310 –  خرید سهام شرکت کل تلفن توسط دولت و تاسیس شرکت سهامی تلفن ایران.
  1311 –  افزایش پنج هزار شماره به ظرفیت تلفن های مغناطیسی تهران.
  1316 –  آغاز به کار اولین مرکز تلفن خودکار با شش هزار شماره ظرفیت.
  1320 –  خرید خطوط تلفن کاریر متفقین توسط دولت، همزمان با خروج نیرو های متفقین از ایران.
  1331 –  تصویب قانون ملی شدن ارتباطات تلفنی کشور در مجلس شورای ملی.
  1339 –  نصب و راه اندازی اولین مراکز تلکس غیر اتوماتیک در تهران و خرمشهر در تهران و عقد قرارداد به منظور ایجاد EMD سال 1341 – نصب اولین مراکز خودکار مراکز مشابه در 58 شهر.
  1343 –  آغاز استفاده از سیستم مایکروویو در مخابرات کشور.
  1344 –  بهره برداری از خط مایکروویو سرتاسری سنتو.
  1345 –  تاسیس کارخانجات مخابراتی ایران.
  1348 –  راه اندازی و بهره برداری از ایستگاه زمینی شهید قندی (اسد آباد) همدان،  بین تهران و کرج، تاسیس (PCM) بهره برداری از اولین خط کابل ارتباطی بین شهری مرکز آموزش مخابرات.
  1349 –  تاسیس مرکز تحقیقات مخابرات، اجرای طرح تلفن خودکار بین المللی.
  1350 –  تاسیس شرکت مخابرات ایران و شرکت صنایع مخابراتی راه دور ایران.
  1352 –  تاسیس شرکت طرح و توسعه تلفن ایران.
  1353 –  آغاز به کار دوازده مرکز تلکس کامپیوتری در تهران و برخی از مراکز استانها.
  1355 –  برقراری امکان ارتباط مستقیم تلفنی مشترکین تهرانی با آمریکا.
  1357 –  تعداد مشترکین تلفن ثابت معادل 850000 مشترک و 312 روستا دارای PABX ارتباط مخابراتی بوده است.
  1358 –  نصب اولین سیستم نیمه خودکار.
. . . ادامه دارد . . .
تاریخچه تلفن همراه
      تلفن همراه جزو آن دسته از کالاهایی است که چند دهه اخیر شیوه و رفتار زندگی بشر را دستخوش تغییراتی شگرف کرده است. فکر متحرک یا سیار کردن تلفن و به‌کارگیری آن در مکان‌های مختلف به منظور بهره گیری بیشتر از این وسیله، از دهه 1960 میلادی در کشور‌های اسکاندیناوی (سوئد، نروژ، دانمارک و فنلاند) شروع و در اواخر آن دهه، اولین تلفن نقطه به نقطه به کار گرفته شد. این فناوری در سال 1975میلادی از سوی کشور های اسکاندیناوی با سیستم آنالوگ به بازار عرضه شد. اولین شبکه تلفن متحرک  NMT Nordic Mobile Telephone نیز از سوی همین کشورها راه‌اندازی شد.
      در اوایل سال 1980 میلادی، استفاده از تلفن‌های دیجیتالی در اتومبیل مورد توجه قرار گرفت. در سال 1977 میلادی کانادا اولین شبکه اطلاعات عمومی را طراحی و راه‌اندازی کرد. شبکه‌های عمومی اطلاع ‌رسانی جهانی با استفاده از کامپیوتر، ماهواره و گیرنده‌ها و فرستنده‌ های ماکروویو به وجود آمده است. در سال 1983میلادی آمریکا سیستم Nordic Mobile Telephone را وارد بازار کرد. ژاپن نیز سومین کشور در جهان بود که سیستم سیار خود را با ویژگی‌های دو نوع اسکاندیناوی و آمریکایی به نام HCMS عرضه کرد و سپس سیستم NTT با قابلیت اتصال به شبکه را ایجاد نمود. انگلستان در سال 1985 میلادی با عرضه سیستم TACS بود که به گروه دارندگان تلفن سیار پیوست و سپس ایرلند نیز این سیستم را پذیرفت.
      پس از این تاریخ، سیستم NMT با فرکانس 450 مگاهرتز در کشورهای دانمارک، نروژ، سوئد و فنلاند مورد استفاده قرار گرفت و این کشورها نیز به شبکه استفاده کنندگان از این سیستم پیوستند. در سال 1985 میلادی انستیتو European Telecommunications Standards Institute متشکل از 17 کشور اروپایی درصدد طراحی و ابداع یک استاندارد مشترک برای تاسیس شبکه سلولی برآمد تا این استاندارد به صورت هماهنگ، طرح تلفن سیار دیجیتال را اجرا کند، این استاندارد GSM نام گرفت. در حال حاضر، استاندارد GSM شامل سه سیستم است که عملکردهای اساسی کاملا یکسانی دارند، ولی باند فرکانس آنها متفاوت است. اما به شکل کلی اولین تماس غیرتجاری با موبایل در آوریل سال ۱۹۷۳ توسط دکتر مارتین، مدیر اسبق شرکت AT&T انجام گرفت و بیست سال بعد از آن زمان یعنی حدود 1993 میلادی اولین تماس تلفن همراه در کشور ما ایران برقرار شد.
موبایل در ایران
      18 سال پیش در چنین روزهایی روزنامه‌ های منتشر شده در آن زمان در نخستین صفحات خود آگهی‌ ای را به چاپ رساندند که شاید در آن مقطع برای خیلی‌ها تعجب‌آور بود. تیتر آگهی‌های چاپ شده با این مضمون بود: "فراخوان برای ثبت نام نخستین شبکه تلفن متحرک جیبی". خواندن همین تیتر می‌توانست خیلی از نظرها را به خود جلب کند. تیرماه سال 1372 بود که ثبت نام تلفن همراه در کشور آغاز شد. اما به دلیل عدم استقبال در آن زمان توسط مردم، روند ثبت نام چندین ماه به طول انجامید؛ به نحوی که در نهایت شرکت مخابرات ایران و شرکت پست توافق کردند به کسانی که در‌ این زمینه بازاریابی کنند و قادر باشند یک یا چند مشتری به پست بکشانند، مبلغی به عنوان پاداش پرداخت شود. در آن زمان با تبلیغات فراوان و با شعار "با تلفن همراه همیشه در مقصد هستید" تا اواسط سال 74 جمعا 9 هزار و 947 نفر ثبت نام کردند که در شهریور همان سال واگذاری‌ها آغاز و بلافاصله بعد از ثبت نام به پایان رسید. از ‌این تاریخ به بعد، مردم ورود تلفن همراه به کشور را باور کردند؛ به طوری که هجوم متقاضیان به مخابرات و بازار به حدی رسید که قیمت سیم‌کارت در آن زمان بشدت بالا رفت.
درباره سیمکارت بیشتر بدانیم
   پیش گفتار
      شاید تا بحال برایتان این سئوال پیش آمده که سیم کارت چگونه کار می کند و اساسا از چه فناوری سرچشمه گرفته.  برای اینک سیمکارت را بهتر بشناسیم، این موارد را برای شما بیشتر شرح می دهیم.
تعریف سیمکارت
      سیمکارت یا واحد شناسایی مشترک (SIM) یک تراشه کارت است،  و هنگامی که در موبایلتان قرار می گیرد،  منبع هوشمندی از ارتباطات متنوع و مختلف را شکل می دهد. در واقی این کارت هوشمند کوچک،  یک کارت مدار مجتمع (ICC) است،  که بعنوان یک مدار مجتمع جاسازی شده در یک کارت مینیاتوری تعریف می شود.  ICC  ها با وجود برنامه های متعدد به دو بخش عمده تقسیم می شوند.  بخش اول کارت حافظه تغییر ناپذیر است،  و تنها شامل بخش های ذخیره سازی می باشد.  بخش بعدی نوعی مدار ریز پردازنده بوده،  که شامل حافظه و یا اجزاء ریز پردازنده است.
        SIM یک واحد ریز پردازنده با قابلیت حافظه ذخیره سازی است،  که تمامی اطلاعات منحصر بفرد مربوط به حساب شما را ذخیره می کند.  SIM  مشخصات شما را در قالب شماره حساب شما به همراه عرضه کننده سرویس نگهداری می کند،  و شما را برای شبکه تعریف می کند.  سیم کارت های فعلی دارای حافظه 16 تا 64 کیلو بایتی هستند،  که شماره های شخصی شما که با آن تماس می گیرید،  پیامک های دریافتی و ارسالی،  و سایر سرویس های ارزش افزوده را در خود ذخیره می کند.  معمولاً گزینه هایی بعنوان سرویس های ارزش افزوده ارائه می شود،  که شما را قادر به دانلود عکس و یا آهنگ mp3 و حتی زنگ موبایل می کند.  حافظه ذخیره سازی موجود در سیم کارت شما این داده ها و اطلاعات را ذخیره می کند،  تا در موارد لازم بتوانید از آنها استفاده کنید.  هم اکنون نیاز به حجم حافظه بیشتر برای ذخیره تصاویر با وضوح بالاتر،  فایل های mp3 حجیم تر و همچنین ارسال و دریافت ویدئو های زنده احساس می شود.
فناوری های جدید سیمکارت
      یکی از فناوری های نسل سوم گوشی های همراه،  سیستم مخابراتی جهانی موبایل (UMTS) نامیده می شود.  واحد شناسایی مشترک جهانی (USIM) نرم افزاری برای گوشی همراه UMTS است،  و بروی کارت مدار مجتمع جهانی (UICC) اجرا می شوند.  UICC  نوع دیگری از تراشه کارت هوشمند است،  که در GSM و UMTs استفاده می شود.  برخلاف SIM این کارت دارای حجم حافظه بسیار زیادی است،  و کیلو بایت داده های نگهداری شده بالاست.  با آمدن سرویس های بیشتر، فضای ذخیره سازی در تراشه های هوشمند هم باید افزایش یابد.  در محیط GSM، UICC نرم افزاری از آن SIM دارد،  در حالیکه در محیط UTMS نرم افزار USIM وجود دارد.  سیم کارت شما بطور اختصاصی توسط ICCID آن شناسایی می شود.
      سیمکارتها بر مبنای قرارداد اشتراکی،  با ارائه کننده سرویس فعال می شوند.  این اشتراک یا بصورت (pay-as-you-go) است،  که شما ماهیانه فیش دریافت می کنید،  و یا بصورت اشتراک اعتباری است،  که در آن برای سرویس مورد نظر یک هزینه معینی را پیشاپیش پرداخت می کنید. تمامی اینها بستگی به نوع قراردادی دارد،  که شما با شرکت اپراتور سیمکارت خود امضا کرده اید.
اپراتورهای سیم کارت در ایران
   اپراتور اول یا همراه اول ــ  در مرداد ماه سال 1373 با ظرفیت 9200 شماره آغاز شد،  و آن زمان بصورت محدود عرضه می شد،  و اما رفته رفته این خدمات گسترش یافت.
      همراه اول سیم کارت های خود را با پیش شماره های 0910 , 0911 , 0912 , 0913 , 0914 , 0915 , 0916 , 0917 , 0918, 0919 عرضه نمود.
   اپراتور دوم سیمکارت ایرانسل ــ  این اپراتور یا ام تی ان ایرانسل بطور رسمی از مرداد ماه 1385 با عرضه سیم کارت های دائمی و اعتباری کار خود را آغاز نمود.
      ایرانسل سیم کارت های خود را با پیش شماره های 0930 , 0933 , 0935 , 0936 , 0937 , 0938 , 0939 و 0901 عرضه نمود.
   اپراتور سوم سیمکارت تالیا ــ  این اپراتور که با نام تالیا وارد بازار شد و چندان هم موفق نبود نتوانست میان مردم جایی برای خود باز کند،  سیم کارت تالیا با پیش شماره 0932 عرضه شد.
اپراتور چهارم سیمکارت رایتل ــ  که از سال 1389 بطور رسمی آغاز بکار کرد،  و از ویژگی های این اپراتور 3G بودن آن است.  رایتل سیم کارت های خود را با پیش شماره های 0920 (دائمی) و 0921 (اعتباری و دیتا) عرضه نمود.
   سیمکارت آی سیم ــ  که اپراتور جدید نیست،  و توسط شرکت ایرانسل اداره می شود.  آی سیم بدین لحاظ جدید به نظر می رسد،  که با پیش شماره 0902 وارد بازار شد،  و خریداران بسیاری یافت.  از مزایای سیمکارت آی سیم می توان تنوع در انتخاب شماره را دانست،  زیرا خریدارن میتوانند با مراجعه به سایت ای سیم،  شماره دلخواه خود را انتخاب کرده و آن را بصورت انلاین ثبت نام کنند.  منبع:  http://0912sim.ir
 
آبی= روشنفکری و فروتنی،  زرد= خرد و هوشیاری، قرمز=  عشق و پایداری،  مشروح اینجا
    توجه:  اگر وبسایت ارگ به هر علت و اتفاق،  مسدود، حذف یا از دسترس خارج شد،  در جستجوها بنویسید:  انوش راوید،  یا،  فهرست مقالات انوش راوید،  سپس صفحه اول و یا جدید ترین لیست وبسایت و عکسها و مطالب را بیابید.  از نظرات شما عزیزان جهت پیشبرد اهداف ملی ایرانی در وبسایت بهره می برم،  همچنین کپی برداری از مقالات و استفاده از آنها با ذکر منبع یا بدون ذکر منبع،  آزاد و باعث خوشحالی من است.
ارگ   http://arq.ir
 
این نوشته در تاریخ ایران ارسال و برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.